درست در دل پیچوخمهای جاده رؤیایی چالوس، جایی که کوه به دریاچه تعظیم میکند و سکوت آب با صدای پاروی قایقها شکسته میشود، روستایی پنهان از چشم خودروها آرام گرفته است؛ روستای واریان، جواهری که از دل تاریخ و آب سر برآورده و عنوان «تنها روستای آبی ایران» را با افتخار بر دوش میکشد.
به گزارش فارس، واریان این روستای سرسبز و بیصدا، زاده یک جابهجایی بزرگ است. روزگاری نهچندان دور، پیش از تولد سد امیرکبیر در سال ۱۳۳۴، واریان و چند روستای دیگر چون رزکان و کوشک بالا، در بستر رودخانه کرج قرار داشتند. جایی پررونق با بیش از ۵۰۰ خانوار که در دل کوه و باغ و زمین، زندگی میکردند و شهرکوار، نبض حیات منطقه را در دست داشتند.
اما با آغاز پروژه سدسازی، این روستا در برابر یک سرنوشت مهندسیشده، سر خم کرد. بخش بزرگی از آن به زیر آب رفت و اهالی ناچار به کوچ به ارتفاعات بالاتر شدند. از آن پس، تنها راه رسیدن به واریان، راه آبی شد. قایق، جای خودرو را گرفت و آرام آرام، واریان به روستایی تبدیل شد که دیگر بوق ماشین در آن نمیپیچید و نفسکشیدن در هوایش بوی طبیعت میداد، نه دود و دیاکسید کربن.
امروز اگر از پل فردیس وارد جاد const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();