اقتصاد۲۴- قانون انگل، یک اصل اقتصادی که قدمت آن به اواسط قرن نوزدهم بازمیگردد، به ما ابزاری قدرتمند برای سنجش رفاه و امنیت مالی جوامع میدهد. این نظریه که توسط ارنست انگل، آماردان برجسته آلمانی، در سال ۱۸۵۷ میلادی مطرح شد، یک مشاهده ساده، اما عمیق را بیان میکند؛ هرچه درآمد یک خانوار افزایش یابد، درصدی از آن درآمد که صرف خرید مواد غذایی میشود، کاهش مییابد. در مقابل، با تأمین نیازهای اولیه غذایی، بخش بزرگتری از بودجه به سمت هزینههای دیگر مانند آموزش، تفریح، امکانات رفاهی اضافی و انباشت ثروت سرازیر میشود. در مقابل دهکهای پایین درآمدی درصد بیشتری از درآمد خویش را به تامین نیازهای اولیه غذایی اختصاص میدهند. در نتیجه این موضوع توضیح میدهد که چرا فقرا بیش از ثروتمندان از تورم خوراکیها آسیب میبینند درحالیکه تورم برای ثروتمندان چندان تاثیری بر جای نمیگذارد.
قانون انگل صرفاً یک نظریه مشاهدهای نیست؛ بلکه یک ابزار محاسباتی به نام ضریب انگل را به ما میدهد که معیار بسیار رایجی برای اندازهگیری استاندارد زندگی یک ملت است. این ضریب با محاسبه نسبت کل هزینههای مواد غذایی به کل هزینههای خانوار به دست میآید.