آنچه مهم است اینکه مسأله بیاعتنایی و کمتوجهی به هوادار و نداشتن تعصب واقعی به پیراهن، آنقدر زیاد شده که لطمات سنگینی به تیمهای پرهوادار وارد کرده؛ در واقع بخشی از بحرانهای پرشماری که در فوتبال این روزهای ایران شاهد هستیم، به همین مسأله مربوط میشود.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، جملهای کلیشهای و نخنما وجود دارد مبنی بر اینکه بازیکن باید به پیراهن باشگاهی که میپوشد، تعصب و عِرق داشته باشد. هر چند این جمله تازهای نیست و به کرات آن را از زبان افراد مختلف در سالهای گذشته شنیدهایم، اما واقعیت این است که چنین موضوعی هیچگاه تکراری و کهنه نمیشود.
این مهم در شرایط فعلی فوتبال ایران، نمود بیشتری هم پیدا کرده و بخشی از جامعه فوتبال شامل هوادار و پیشکسوت در صحبتهای خود به کمرنگ شدن تعصب میان بازیکنان نسل فعلی میپردازند. نسلی پرمدعا که حتی پوشیدن پیراهن تیمهای پرهوادار هم برایشان امتیازی بزرگ و فرصتی کمنظیر محسوب نمیشود. فوتبالیستهایی که برخی از آنها به ستون خودبزرگبینی و خودخواهی، تکیه زدهاند و فراموش کردهاند که وظیفهشان در قبال خیل عظیم مردم و هواداران چیست.
چند ماه قبل جواد زرینچه، مدافع راست سابق استقلال و تیم ملی که یکی از نامهای ماندگار آبیهای پایتخت محسوب میشود، در ن خبرساز شد، اما واقعیت این است که چندان هم پربیراه نبود. روزهایی را به یاد بیاوریم که تیمملی فوتبال در آستانه سفر به قطر برای حضور در جامجهانی ۲۰۲۲ بود. فرصتی به وجود آمد که اعضای تیم ملی و کادرفنی، نشستی با رئیسجمهور وقت داشته باشند. تعدادی از بازیکنان هم ترجیح دادند به جای درخواستهایی که کلیت فوتبال را منتفع کند، یا بیان جملاتی که باعث اتحاد و علاقه بیشتر مردم به تیم ملی شود، سراغ درخواست و مطالبات شخصیشان بروند و خواستار دریافت مجوز ورود خودرو لوکس شوند. این اتفاق جدیدی نیست؛ فوتبال ایران سالهاست در محاصره تعدادی بازیکن خودخواه قرار گرفته که نسبت به همتایان خود در نسلهای قبل، تعصب کمتری به پیراهن و هوادار دارند و این یکی از مشکلات جدی فوتبالمان است.