به گزارش آنا- زهرا اردشیری؛ در سالهای اخیر، بحران نایابی دارو به معضلی جدی در سیستم بهداشت و درمان ایران تبدیل شده است. با وجود مشکلات تأمین داروهای خارجی، برخی پزشکان همچنان نسخههایی مینویسند که به داروهای غیرقابل دسترس وابسته هستند. این تصمیمات پزشکان، بیماران را به چالشی دوچندان میکشاند: آنها ناچارند داروی ایرانی مشابه را با هزینه کمتر و البته با شک و تردید از نظر کیفیت، جایگزین کنند.
در چنین شرایطی، چند پرسش جدی مطرح میشود: آیا پزشکان از نبود داروها در بازار بیخبرند؟ آیا این نسخهها به دلیل فشار شرکتهای دارویی نوشته میشوند؟ یا شاید بخشی از این روند به فرهنگ پزشکی کشور بازمیگردد که کیفیت داروی خارجی را بالاتر از تولیدات داخلی میداند؟
به نظر میرسد یکی از دلایل اصلی تجویز داروهای خارجی، باور پزشکان و حتی بیماران به کیفیت بالاتر آنها نسبت به نمونههای داخلی است. این باور، هرچند در مواردی توجیه علمی دارد، اما در شرایط فعلی بازار دارو و محدودیتهای ارزی و وارداتی، چالشهای بیشتری را به همراه دارد. در چنین وضعیتی، از یک سو پزشکان با بیماران ناراضی و درماننشده مواجه میشوند و از سوی دیگر، فشار روانی و هزینههای اضافی برای بیماران و خانوادهها به وجود میآید.