صنعت فضایی طی تاریخ خود به دو نوع اصلی سوخت موشکی، یعنی جامد و مایع، اتکا کرده است که هر یک مزایا و معایب خاص خود را دارند. موشکهای با سوخت مایع، سوخت و اکسیدکننده را بهصورت جداگانه ذخیره میکنند و سپس در محفظه احتراق با یکدیگر ترکیب میشوند؛ در مقابل، موشکهای سوخت جامد دارای سوخت از پیشبستهبندی شده در سیلندر موشک هستند و پس از قرار گرفتن در معرض حرارت از یک جرقه، شروع به سوختن میکنند. این تفاوت در نحوه ذخیرهسازی و اشتعال، بر قابلیت کنترل و کاربردهای نهایی این راکتها تأثیر شگرفی میگذارد.
تفاوتهای اصلی و مزایای موشکهای سوخت جامد
به گزارش گجت نیوز، موشکهای سوخت جامد، که سابقه کشف سوخت آنها در چین به حدود ۲۲۰ سال پیش از میلاد بازمیگردد، به دلیل سادگی طراحی و قدرت بالا شناخته میشوند. این موشکها که از سالهای ۱۹۳۶ تا ۱۹۸۰ شاهد کاربردهای گستردهای بودند، همچنان به عنوان بخش مهمی از سیستمهای پرتابی مانند تقویتکنندههای موشک شاتل فضایی ناسا و موشک SLS ماه به کار میروند.
بزرگترین مزیت سوخت جامد، قابلیت ذخیرهسازی طولانیمدت و آمادهبهکاری آن است. با این حال، مهمترین نقطه ضعف آنها، عدم توانایی در خاموش کردن موتور پس از اشتعال و دشواری در تنظیم میزان نیروی رانش است که خطرات زیادی را به همراه دارد؛ حادثه فضاپیمای چلنجر در نتیجه نقص در رینگهای آببندی یکی از همین تقویتکنندههای سوخت جامد رخ داد.
