به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، پدافند غیرعامل بهعنوان یکی از ارکان بنیادین تأمین امنیت ملی و تقویت تابآوری کشور در برابر تهدیدات نوین، جایگاهی راهبردی در سیاستگذاری کلان جمهوری اسلامی ایران دارد. اهمیت این حوزه از آنروست که در کنار اقدامات نظامی و بازدارندگی سخت، نقش مکمل، پیشگیرانه و ماندگاری را در حفاظت از جان، مال و زیرساختهای حیاتی ایفا میکند. برخلاف تصور رایج که امنیت را صرفاً در قالب ابزارهای نظامی تعریف میکند، پدافند غیرعامل نگاهی هوشمندانه و چندبُعدی به مقابله با تهدیدات دارد.
در شرایط پرتنش منطقهای و جهانی امروز، اهمیت این نوع دفاع، بیش از هر زمان دیگری نمایان شده است. رشد فزاینده تهدیدات ترکیبی – از حملات سایبری و اختلال در زیرساختهای حیاتی گرفته تا تهدیدات زیستی و شیمیایی– ساختارها و عملکردهای ملی را با چالشهایی مواجه ساخته است. سال ۱۴۰۴ را میتوان دورهای تعیینکننده در بازآرایی پدافند غیرعامل دانست؛ دورهای که در آن، تحلیل واقعبینانه از وضعیت موجود و ارائه پاسخهای چندلایه و منعطف، ضرورتی غیرقابل انکار است.
تحلیل وضعیت جاری نشان میدهد که مجموعهای از مخاطرات نوظهور و در حالتکامل، زیرساختهای کشور را در معرض تهدید قرار دادهاند. تمرکز این تهدیدات نهتنها بر نقاط ضعف زیرساختی، بلکه بر نارساییهای مدیریتی و وابستگیهای فناورانه نیز قرار گرفته است. از اینرو، ضروری است تا دستگاههای اجرایی، فراتر از نگاه اداری، با رویکردی راهبردی و پیشنگرانه وارد عمل شوند.