به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، طی چند دهه گذشته پژوهشگران دلسوز و متولیان دغدغهمند، بارها و بارها درباره خطرات و آسیبهای ناشی از فضای مجازی و رسانه روی بزرگسالان و نوجوانان و جوانان هشدار دادند. درباره سازماندهی و چارچوببندی فضای مجازی در کشورهای مختلف مثل چین، روسیه و … هم اخبار و تحلیلهای زیادی دیدیم و خواندیم اما ظاهرا رها بودن و بیسروسامانی فضای مجازی در کشورمان و استفاده از فیلترینگ بهعنوان تنها راه چاره، برای عدهای که اتفاقا دست در دست دشمن داشتند، مفید به فایده بوده است.
به هر روی گذشت و گذشت تا به روزگار اغتشاشات و لیدریها و خسارتها رسیدیم و بعد هم جنگ شد. ایناتفاقات موجب بیداری عدهای که خودی اما ناآگاه بودند شد اما باز هم عدهای ماندند که منفعتشان در بیدارنشدن بود و احتمالا دست در دست دشمن داشتند چون هرکاری میکردند نتیجه و فایدهاش متوجه دشمنان ایران بود.
رسیدیم به روزگار قطع اینترنت بینالملل و باز بودن اینترنت داخلی که چند علتش، جلوگیری از حملات سایبری، کنترل اطلاعات و جنگ روانی و جلوگیری از هماهنگی نیروهای دشمن در داخل مرزهای کشور بودند. جلوگیری از اختلال در چرخه سوخت و بانکها و صرافیها هم که جای خود دارد. اما باز نفع عدهای در این بود که بنالند و امنیت ملی را نادیده گرفته و از کسب و کارهای تختیعی باید شاهد اعتراضات تند و تیز اهالی اینکشورها به اعمال محدودیت در دسترسی آزاد نوجوانان به دریای آزادی باشیم اما نیستیم! چرا؟ چون ظاهرا گوشی دارد کمکم دست نروژ و ترکیه و کشورهای دیگری میآید که طی سالهای گذشته جلوی دسترسی آزاد و بدون نظارت نوجوانانشان به فضای مجازی را گرفتهاند! پس تکلیف آزادی چه میشود؟ شاید بهتر باشد پاسخ اینسوال را در استانداردهای دوگانه جماعتی جستجو کنیم که در اتفاقات و اغتشاشات دشمن در داخل مرزهای ایران بیانیه میدهند و افسوس میخورند اما با گذشت بیش از ۲ ماه از جنگ تحمیلی سوم و کشتار هموطنان (کسانی که ایرانی هستند) واکنشی ندارند!
به هر حال هرچه بود و چه گذشت و پس از سالها انتشار مقالات و نتایج پژوهشهایی که از تاثیرات فضای مجازی و شبکههای اجتماعی بر روح و روان نوجوانان، ترکیه و نروژ هم بالاخره فهمیدهاند هر دسترسی و هر امکانی نیازمند چارچوببندی است و آزادی، زیادیاش هم خوب نیست!