جایگاه منافع ملی به عنوان اساسیترین عامل تاثیرگذار به جای خود باقی است و در روند روابط سیاسی و دیپلماتیک همچون یک دلیل قانع کننده، تصمیم گیرندگان را در این مسیر هدایت میکند.
اصلی در نظام بین الملل وجود دارد که کشورها دوست و دشمن دائم ندارند؛ بلکه این منافع ملی است که دوست و دشمن آنها را تعیین می کند، به عنوان مثال تا زمان سقوط «صدام حسین» عراق دشمن شماره یک ایران در منطقه تلقی می شد؛ اما اکنون با تغییراتی که در عراق و منطقه ایجاد شده عراق به عنوان دوست و متحد استراتژیک جمهوری اسلامی ایران قلمداد می شود. پس ما اکنون در جهانی به سر می بریم که قطعا حال، امروز و فردایش متفاوت است؛ بنابراین در دنیای که دائما بازیگران آن در حال تغییر هستند، این منافع ملی است که چراغ هدایت سیاست خارجی خواهد بود.