ورزشگاه تختی تهران حالا به نماد چرخه معیوب ورزشگاههای ایران بدل شده؛ جایی که داستان چمن آن تنها بخشی از رسوایی بزرگتر «مافیای چمن» و تصمیمهای پر از تناقض را آشکار میکند.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، ورزشگاه تختی تهران، مدتی میشود که دوباره به سر زبانها افتاده است؛ نه به خاطر شکوه یا تاریخش، بلکه به دلیل حجم عجیب ایرادها، وعدههای بیسرانجام و هزینههای میلیاردی که هیچوقت به کیفیت تبدیل نشد. تختی دیگر فقط یک ورزشگاه فرسوده نیست؛ به آیینهای بدل شده برای دیدن چرخه معیوب مدیریت، مافیای چمن و تصمیمهایی که بیشتر از آنکه به فوتبال خدمت کنند، منافع گروههای خاص را تأمین کردهاند.
از افتضاح چمن تا روایتهای تکراری
قصه تختی، یکی از شاخصترین نمونهها در داستان پرماجرای چمن ورزشگاههای ایران است. ورزشگاهی که تا سال ۹۶ با چمن سردسیری ۱۳ سال کار کرد، بدون مشکل میزبان بازیهای استقلال، پرسپولیس و نفت تهران بود. اما ناگهان تصمیمی عجیب گرفته شد؛ کاشت پنجهزار متر چمن گرمسیری روی زمین سردسیری! نتیجه؟ چمنی دورنگ، بیکیفیت و از همان زمان سراشیبی سقوط آغاز شد.
بازی میلیاردها با چمن
این تخریبها، اما اتال، رختکنهای فرسوده و سکوهای بیروح است. ورزشگاه آزادی هم البته در حال حاضر دست کمی از تختی و شرایطش ندارد و انگار این دو ورزشگاه شرقی و غربی تهران، خلاصهای از وضعیت ورزشگاههای ایران هستند؛ پر از وعده، خالی از کیفیت.
پرسشهای بیپاسخ
حالا پرسشهای بزرگی روی میز است؛ چرا ورزشگاهی که ۱۳ سال بدون مشکل کار کرد، بعد از ورود پروژههای میلیاردی به این روز افتاد؟ چرا نظارتی بر مناقصههای پر از ابهام و ترک تشریفاتها وجود ندارد؟ چطور مسئولانی که خود از افتضاحها خبر دارند، همچنان از «آمادگی برای بازیهای بزرگ» سخن میگویند؟ و مهمتر از همه، تا کی تختی و ورزشگاههای مشابه، به زمین بازی مافیای پروژه و قربانی بیکیفیتی بدل خواهند شد؟