شورای عالی انقلاب فرهنگی حداکثر سن را ۲۴ سال تعیین کرده اما درخواست‌هایی برای افزایش این سن به ۳۰ سال نیز مطرح شده است. این موضوع علاوه بر ایجاد بحث بر سر تناسب سنی معلمان و دانش‌آموزان، به چالش‌های مالی عده‌ای بعد از آن سن مدعی این می‌شوند که به آن سن اضافه تا شامل حال آنان هم شود. این شاخص خوبی برای تصمیم‌گیری نیست و باید فواید این حضور و تناسب این سن با سن مخاطب که کودک و نوجوانان است را در نظر گرفت، چرا که مقطع دبستان و پیش‌دبستانی هم نیرو گرفته می‌شود.
یعنی باید تناسب سن معلم و سن دانش‌آموز مبنا قرار گیرد نه درخواست افراد برای اشتغال.» با همه این توضیحات به نظر می‌رسد زور مخالفان افزایش سن ورود به دانشگاه فرهنگیان و هم‌نظر بودن‌شان با تصمیم شورای عالی انقلاب فرهنگی، به موافقان این امر بچربد و ما هم همچنان باید منتظر تصمیم نهایی این شورا باشیم تا ببینیم چه آینده‌ای در انتظار دانش‌آموزان سال‌های آتی است؛ آیا معلمان پیر وارد کلاس می‌شوند یا جوانانی که سن‌شان هم متناسب با دانش‌آموزان است؟!