داوران دومین جشنواره «آسمون» در روز گذشته ۷ اردیبهشت ماه ۱۴۰۳ در نشستی صمیمانه به بحث و تبادل نظر درباره مسائل مهم فرهنگی و اجتماعی نسل جدید و همچنین آثار ارسال شده به این دوره از جشنواره پرداختند.
جوان آنلاین: در این گردهمایی، حمید امامی دبیر جشنواره، محمدرضا شریفی نیا رییس هیات داوران، مهراوه شریفی نیا رییس هیات انتخاب، رسول صدرعاملی، آزیتا حاجیان و امین زندگانی به عنوان اعضای هیات داوران حضور داشتند و به بیان دیدگاههای خود در زمینه تربیت، آموزش و چالشهای مرتبط با نوجوانان امروز پرداختند.
حمید امامی دبیر جشنواره آسمون در ابتدای این نشست با تاکید بر مشکلات موجود در تربیت نسل جدید، به فقدان الگوها و مدلهای مناسب اشاره کرد و گفت: «ما نمیدانیم چه مدلی باید برای کودکان و نوجوانان امروز ارائه کنیم. آموزشهای ما محدود به گفتوگو و مراقبتهای پایهای در فضای مجازی و سواد رسانهای شده است، اما همچنان راهکار جامعی وجود ندارد. اینستاگرام به محلی برای گپ و گفت نوجوانان ما تبدیل شده که شاید برای نسل ما همچنان با تعارف همراه باشد، اما نوجوانان دهه هشتاد واقعاً بدون تعارف صحبت میکنند و حرفشان درست است؛ میگویند واتساپ رفع فیلتر شده، اما همچنان فیلتر شکن داریم و از یوتیوب، تیکتاک، اینستاگرام و تلگرام استفاده میکنیم و در نهایت با سختی فیلتر شکن را خاموش میکنیم تا بتوانیم از واتساپ استفاده کنیم. ولی چند نفر از آنها اخوان را میشناسند؟ حتی شهریار را هم نمیشناسند و این نامها با اینکه در کتاب درسی شان هم هست، اما حتی به گوششان هم نخورده بود. پس به یک نقطه رسیدیم که باید عقبنشینی کنیم و دیگر الگوسازی کنیم.
وی اذعان داشت: در نشستهایی که در طی دو سال گذشته با مسئولین محترم داشتیم، همیشه با این چالش مواجه بودیم که واقعاً ارتباط و تفاهم وجود ندارد. من سعی میکنم به عنوان یک کاتالیزور، حرفهای آنها را به گوش بقیه برسانم. سال گذشته به وزیر آموزش و پرورش گفتم که من برای صدا و سیمای کشور ده سال برنامه ساختهام، همگی موضوعاتی با محوریت امید و جشنوارههایم نیز موضوعشان امید بوده است و هیچ کس بیشتر از من درباره امید صحبت نکرده است. اما امید جایگاه خودش را دارد.
در ادامه امین زندگانی یکی از اعضای هیات داوران این رویداد، با اشاره به نیاز به اعتمادسازی و حل چالشهای ارتباطی همراه با آزمونوخطا برای رسیدن به مدلهای موفق، عنوان کرد: نسل امروز به تفکری نیاز دارد که بتواند آیندهای روشن و مطمئن برای خود بسازد. بخشی از امیدی که به دنبال آن هستیم، باید امروز کاشته شود و این فرآیند نیازمند تلاش و هماندیشی مستمر است. در حال حاضر، ما در آموزشگاه خودمان علاوه بر آموزش، جایی داریم که روانشناس با بچهها گفتوگو میکند. اما واقعاً مدل مشخصی نداریم و در حد همان گفتوگو باقی میمانیم. ما سواد مالی و سواد فضای مجازی آموزش میدهیم و حداقل تلاش میکنیم بچهها در این فضا مراقب باشند. اما این که چرا شناختی وجود ندارد و مدل مشخصی پیدا نمیکنیم، دلیلش این است که خودمان هم نمیدانیم برای چه چیزی آموزش میدهیم. امروزه هوش مصنوعی همه چیز را خیلی سریع در دسترس قرار داده است. بچهها میتوانند همه چیز را بپرسند، پس دیگر چرا باید یاد بگیرند؟ این چالش ما با نوجوانان امروز است.