وقتی صدای غرش موتورهایش در آسمان پیچید، لرزشی در دلم نشست که فقط کسی آن را درک میکند که روزی در کاکپیت هواپیما در حال پرواز نشسته باشد. شاید، چون من هنوز درون خودم خلبانم، هرچند قلم را جای یوک گرفتهام. اما این روزها دوباره آن حس قدیمی برگشته؛ با پرواز سیمرغ، پرندهای که روی دوش متخصصان ایرانی از خاک برخاست تا یادمان بیاورد هنوز میشود در این آسمان پرواز کرد.
به گزارش «تابناک»؛ سیمرغ تازهترین دستاورد صنایع هوایی وزارت دفاع است؛ هواپیمایی مسافربری سبکوزن که قابلیت تبدیل به هواپیمای ترابری و امدادرسانی را نیز دارد. این هواپیما از نظر طراحی شباهتهایی با نسخهٔ پیشین ایران-۱۴۰ (نسخهٔ تولید مشترک با اوکراین) دارد، اما تفاوتهای مهم و برجستهای نیز به همراه دارد. تغییرات در بال، دم، بدنه و اضافهشدن رمپ بار عقب برای تخلیه و بارگیری سریع، نشان از طراحیِ مجددی دارد که برای شرایط ایران مناسبسازی شده است.
سرعت 460 تا 533 کیلومتری پرنده ایرانی
طول تقریبی آن ۲۳ متر، عرض با بالها حدود ۲۵ متر و ارتفاع نزد و پهپادهای با موتور جت ساختند، چرا سیمرغ نتواند جرقهٔ یک رؤیای بزرگتر باشد؟ بهرحال امروز ایران با تکیه بر توان مهندسان جوان، قدرت علمی داخلی و بر بلندای دیوار تحریم توانسته اند پرنده ای به نام «سیمرغ» را برای هموطنان شان به پرواز در بیاورند و به جمع 20 کشوری که امروز سازنده هواپیما در دنیا هستند، اضافه شود. امید که این سیمرغ همپای همان پرنده اساطیر ایرانی خوشی و شادکامی را برای مردمان ایران زمین به ارمغان بیاورد.
من به این پروژه خوشبینم، چون در هر پیچ و مهرهاش عشق به وطن را میبینم. این پرنده فقط یک سازه فلزی نیست، حاصل ایمان است؛ و هر بار که صدای چرخهایش روی باند برخاسته از خاک وطن میپیچد، به خودم میگویم: «هنوز میشود پرواز کرد، اگر بخواهیم.»