گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو_ مرور روزهای ابتدایی پیروزی انقلاب اسلامی، خاطرات تلخ خشونت جریانهای مسلح تجزیهطلب در مناطق کردنشین را یادآور میشود. جریاناتی که با تکیه بر حمایتهای خارجی، برای تجزیه خاک ایران آرزو اندیشی میکردند. هرچند این پروژه ریشهای عمیقتر دارد و به دوران سلطنت پهلوی اول بازمیگردد، زمانی که قاضی محمد در کردستان و سید جعفر پیشهوری در آذربایجان با هدایت مستقیم استالین و تشکیلاتی اطلاعاتی شوروی، تلاش کردند نقشهای از پیش طراحیشده را اجرا کنند؛ نقشهای که همان زمان نیز ناکام ماند و بواسطه همراهی مردم محلی و سران عشایر کُرد با دولت مرکزی، جمهوری مهاباد تحت لوای شوروی در کمتر از یک سال از هم پاشید و خواب آشفته برای تجزیه ایران تعبیر به واقعیت نشد.
پس از آن شکست مفتضحانه ناشی از اعتماد به بیگانه در جمهوری مهاباد، دوباره در روزهای آغازین انقلاب اسلامی، خیانت و خشونت گروههای مسلح کُردی سر برآورد. اسناد تاریخی و خاطرات چهرههای باسابقهای در جریان مسلح همچون غنی بلوریان در کتاب ئاله کوک، از مذاکرات اولیه میان دولت موقت و قاسملو پرده برمیدارد که قرار بود با طرحی پنجبندی به صلح برسند. اما قاسملو ناگهان پس از تماس با استخبارات رژیم بعث عراق، مواضع خود را تغییر داد و طرحی ۱۱بندی را پیشنهاد کرد که عملاً هیچ دولتی در ایران توان پذیرش آن را نداشت