نگاهی به حادثه قزوین/ دو راه حل فوری تر

عصرایران؛ نسرین ضمیری – خودکشی، دگر کشی(قتل)، کودک آزاری و هیچ نوع جرم و جنایتی در لحظه اتفاق نمی افتد، بلکه حاصل سال ها غفلت و توجه نکردن به علل و نشانه هاست. حادثه کشته شدن “سمیرا ساکی” به دست همسر و پسرعمویش “حسن ساکی” در تاریخ یازدهم خرداد ماه سال جاری بار دیگر تحلیل گران و فعالان حوزه های اجتماعی را برآن داشت تا موضوع را مورد واکاوی قرار دهند.

اما برای من یادآور و تداعی کننده قتل “مونا حیدری” (غزل) به دست همسر و پسر عمویش “سجاد حیدری” در تاریخ شانزدهم بهمن ماه ۱۴۰۰ بود. همان زمان پس مطالعه تمامی مطالبی که تحلیل گران و فعالان حوزه های اجتماعی مطرح کرده بودند و با توجه به سکونت خودم در شهر اهواز و بررسی موضوع از نزدیک و آشنایی با فرهنگ محیطی که قتل در آن به وقوع پیوسته بود، یادداشتی تحلیلی نوشتم  و برای یکی از نشریات ارسال کردم اما به دلایلی منتشر نشد.

در اینجا ضمن انتشار آن یادداشت به برخی مشابهت ها و تفاوت های این دو قتل می پردازم.

بازخوانی مصاحبه با والدین قربانیان

آسیب شناسی و ریشه های جنایت اهواز

 چهل روز از فاجعه هولناک جنایت اهواز می گذرد، روزی که شهر سیلی سختی خورد. گرچه از این دست فجایع کم نبوده، اما این چنین گستاخ و بی پروا مقابل دیدگان مردم و در فضای عمومی شهر انسانی را گردن زدن، چنان بود که گویandomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();