به گزارش خبرگزاری آنا، ابوعبیده بیش از آنکه با تصویر شناخته شود، با صدا در حافظه جمعی منطقه و فراتر از آن نقش بست. صدایی که از دل جنگ، محاصره و ویرانی برمیخاست و بدون نمایش چهره، تبدیل به یکی از شناختهشدهترین نشانههای مقاومت فلسطین شد. او برخلاف منطق رایج رسانهای، آگاهانه از تصویر فاصله گرفت و صدا را به ابزار اصلی ارتباط خود با افکار عمومی بدل کرد.
این صدا، صرفاً حامل اطلاعیههای نظامی نبود؛ بلکه واجد لحن، ریتم و واژگانی بود که بهتدریج نوعی «زبان مقاومت» ساخت. در زمانی که روایت غالب اسرائیل با اتکا به برتری نظامی و رسانهای بازتولید میشد، ابوعبیده با بیانی حسابشده و مقتدرانه، روایت مقابل را صورتبندی میکرد.
او نه فریاد میزد و نه اغراق میکرد. جملات کوتاه، دقیق و اغلب مبتنی بر دادههای مشخص، پیام را منتقل میکردند. همین خصلت، اعتبار سخنانش را حتی نزد مخاطبانی فراتر از دایره هواداران مقاومت افزایش داد و او را به مرجعی خبری در لحظات حساس جنگ بدل کرد.