به گزارش خبرنگار سیاسی آنا، الهه نوری غلامیزاده، تحلیلگر مسائل آمریکای لاتین، در سلسه نشستهای تخصصی و تحلیلی جهاد تبیین در عرصه بینالملل با تأکید بر ضرورت بازگشت به ریشهها برای فهم تحولات کنونی اظهار کرد: برای درک اینکه چرا امروز ایالات متحده روی ونزوئلا دست گذاشته، ابتدا باید به جغرافیا و تاریخ قاره آمریکا بازگردیم. در تاریخ رسمی آموزش، آغاز آشنایی جهان با قاره آمریکا به سال ۱۴۹۲ و ورود کریستف کلمب و فاتحان اروپایی بازمیگردد. اروپاییها ابتدا به جزایر کارائیب رسیدند و از همانجا بهتدریج سراسر قاره پهناور آمریکا را مورد نفوذ و استعمار قرار دادند.
نوری غلامیزاده ادامه داد: از همان ابتدا، منطقه کارائیب و جزایر آن اهمیت راهبردی یافتند. سرزمینهایی که امروز بهعنوان کشورهای مستقل حوزه کارائیب شناخته میشوند، در بستر همین تاریخ شکل گرفتند. ونزوئلا، کلمبیا، پاناما و بخشهایی از اکوادور در دوره استعمار تحت ساختاری به نام «نایبالسلطنهگری گرانادای جدید» ذیل سلطنت اسپانیا اداره میشدند. این ساختار استعماری بهمرور با پیامدهایی همچون نابودی جمعیتهای بومی، فروپاشی نظمهای اجتماعی محلی و شکلگیری یک طبقه مسلط سفیدپوست مواجه شد؛ طبقهای که بعدها خواهان استقلال از سلطه اسپانیا شد.
وی افزود: از اوایل قرن نوزدهم، فرایند استقلالخواهی در آمریکای لاتین آغاز شد. این روند از حدود سال ۱۸۱۱ شروع و با رهبری چهرههایی مانند سیمون بولیوار در شمال قاره و خوزه دِ سنمارتین در جنوب ادامه یافت. در ونزوئلا، نقش بولیوار تعیینکننده بود و در نهایت، در سال ۱۸۲۳ کنفدراسیونی شکل گرفت که مقدمهای برای استقلال کامل شد. پس از آن، در دهه ۱۸۳۰، ونزوئلا، کلمبیا و پاناما مسیرهای سیاسی مستقلی را در پیش گرفتند و جمهوری ونزوئلا شکل گرفت.