به گزارش خبرگزاری آنا، تحولات اخیر نشان میدهد که مجموعهای از بازیگران بهظاهر ناهمگون، از رژیم صهیونیستی تا شبکههای معاند و باقیماندههای گفتمان پهلوی، در یک نقطه به اشتراک رسیدهاند: تضعیف انسجام ملی ایران. این همگرایی نه بر پایه ارزش مشترک، بلکه بر محور «کارکرد سیاسی» شکل گرفته است. در چنین آرایشی، خطوط ایدئولوژیک کمرنگ میشود و تنها معیار، میزان اثرگذاری در فشار بر جمهوری اسلامی است. از همینرو، اختلافات تاریخی و دعواهای هویتی جای خود را به همکاریهای مقطعی و عملیاتی میدهد حتی اگر این گروهها در دستهبندی گروههای تروریستی جای بگیرند که یکی از آنها منافقین است.
این اتحاد ناهمگون، محصول یک طراحی کوتاهمدت، اما پرهزینه است؛ طراحیای که میکوشد از هر ظرفیت اعتراضی، هویتی یا اقتصادی بهعنوان اهرم فشار استفاده کند. تجربه نشان داده است که هرگاه مطالبات اجتماعی در ایران شکل میگیرد، این شبکه بهسرعت فعال میشود تا مسیر مطالبهگری را از منطق اصلاح و گفتوگو به سمت التهاب، خشونت و بیثباتی سوق دهد.
مهندسی ناامنی برای بحران نمایی از مطالبه