به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، آرمین مایر در دوران پایان ریاست جمهوری جان اف کندی و دوره اول از دولت لیندون جانسون، سفیر آمریکا در ایران بود. دوره خدمت او در ایران همزمان با دوره تثبیت قدرت در ایران بعد از انقلاب سفید و اتفاقات سال ۱۹۶۳ و ۱۹۶۴ بود. مایر در بحث تامین سلاح برای ایران و برخی تصمیمات کلیدی آمریکا در ایندوره دخالت داشت و روابط نزدیکش با مقامات اصلی ایران و شاه، نقشش را در تصمیمگیریهای واشنگتن در آنبرهه مهم و تاریخی کرد.
او ۲۹ مارس ۱۹۸۵ مصاحبهای با ویلیام بور در واشنتگن دی سی داشت که بنا داریم مطالب مهم و قابل توجه تاریخی اینگفتگو را در قالب یکپرونده بررسی کنیم.
در اولینقسمت اینپرونده به ماجرای بذل و بخشش بحرین بهعنوان جزیی از خاک و یکی از استانهای ایران پرداختیم که با تحریک بیگانگان و توسط محمدرضا پهلوی بهعنوان دومینشاه سلسله پهلوی انجام شد. اینقسمت از پرونده در پیوند زیر قابل دسترسی و مطالعه است:
* «بذل و بخشش بحرین بهروایت سفیر آمریکا/شاه گفت آبرویم حفظ شود، حاضرم امضا کنم»
در ادامه دومینقسمت از پرونده مورد اشاره را درباره ناز کشیدنهای محمدرضا پهلوی از جیمی کارتر رئیسجمهور و گافهای بروکراتیک در آمریکاست. چون پس از مدتی که از اعمال خودجوش حقوقبشری شاه گذشت، معاون سفیر وقت آمریکا در ایران دلیل پاسخنگرفتن شاه از یار آمریکاییاش را اینگونه بیان کرد: «وقتی دولت جدیدی سر کار میآید، ممکن است گندکاریهای بوروکراتیک اتفاق بیافتد. هیچکس درک نکرده بود که رسم بر این است که پاسخی ارسال شود. هیچکس درباره آن فکر نکرده بود؛ هیچکس اینکار را نکرده بود و ۲ ماه طول کشیده بود.»
طنز ماجرا هم در این است که شاه بهخاطر نگرانی از انتقادات کارتر و طولانیشدن بازه نیامدن پاسخ از جانب کاخسفید، افراد بیشتری از زندانیان سیاسی را از زندان آزاد کرد. شاه سر همینماجرا به ویلیام هیلی سالیوان سفیر وقت آمریکا در ایران گفته بود:
«آنها همه آدمکش هستند ولی امیدوارم اینکار واشنگتن را خوشحال کرده باشد!»