تنها راه کند کردن روند زوال دریای خزر، اجرای سیاستهایی هماهنگ، علمی و مبتنی بر همکاری منطقهای است که بر پایش مشترک، مدیریت آلودگی و احیای اکوسیستم تمرکز داشته باشند. در غیر این صورت، یک بحران زیستمحیطی میتواند به فاجعهای در حوزه امنیت و توسعه تبدیل شود.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، اندیشکده آمریکایی استیمسون در مقالهای به بررسی تآثیرات کاهش سطح آب دریای خزر بر تنشهای منطقهای پرداخته که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
تغییرات اقلیمی، افزایش تبخیر و کاهش ورودی آب از رودخانههای تغذیهکننده مانند ولگا، باعث کاهش چشمگیر و سریع سطح آب در دریای خزر، بزرگترین پهنه آبی درونقارهای جهان، شده است و پیامدهای سنگینی برای کشورهای اطراف، بهویژه ایران، به همراه دارد.
در قرن بیستم سطح آب خزر دو متر کاهش یافت و از سال ۲۰۲۰ به بعد، سرعت این کاهش بهطور قابل توجهی افزایش یافته است، بهطوری که سالانه تا ۳۰ سانتیمتر افت سطح آب گزارش میشود.
ساحل خزر در ایران در نقطهای سرنوشتساز قرار دارد، جایی که تخریب محیطزیست، زیانهای اقتصادی و تنشهای ژئوپلیتیکی در هم تلاقی کردهاند.
تنها راه کند کردن روند زوال دریای خزر، اجرای سیاستهایی هماهنگ، علمی و مبتنی بر همکاری منطقهای است که بر پایش مشترک، مدیریت آلودگی و احیای اکوسیستم تمرکز داشته باشند. در غیر این صورت، یک بحران زیستمحیطی میتواند به فاجعهای در حوزه امنیت و توسعه تبدیل شود.