گروه دانشگاه((خبرگزاری دانشجو))یادداشت دانشجویی*؛ از موضوعاتی که اخیراً در دانشگاه ها بسیار بر روی آن بحث شده موضوع ورود یا عدم ورود دانشجویان به مباحث سیاسی است. واضح است که جریانات سیاسی، احزاب و منتقدان ریزبین دولتها هر جا که لازم بدانند به مسائل ورود پیدا می کنند. اما سوال این است که ورود دانشجویان به حوزه سیاست باید تا کجا باشد و چه نتایجی را به دنبال خواهد داشت؟ پاسخ واضح است. دانشگاه ها به عنوان یک نهاد زیربنایی و دانشجویان جوان به عنوان مهمترین سرمایه اجتماعی و فرهنگی کشور از اهمیت بسیاری در راستای تحقق اهداف عدالت و پیشرفت جامعه اسلامی –ایرانی ما برخوردارند و شرایط روز جامعه و دانشگاه ها ایجاب می کند دانشجویان در روند مسائل سیاسی و اجتماعی فعال باشند.اما دانشجویان به عنوان یک قشر فرهیخته و قشری که در جامعه مؤثر و ناگزیر به فعالیت سیاسی هستند در جایگاه خواص و نخبگان قرار گرفته و می بایست در درجه اول بینش و نگاه سیاسی و در حداقلی ترین حالت تحلیل سیاسی منطقی داشته و همچنین باید ها و نبایدها، فرصت ها و تهدیدها را بشناسند و اثرگذار باشند.
سیاسی بودن دانشجو بدین معناست که یک دانشجوی متعهد نباید در محور مسائل فردی و شخصی خود متمرکز باشد و از رویدادهای جهان و جامعه خود غافل گردد و نسبت به آنها بی تفاوت باشد.نکته قابل تأملی که باید به شدت مورد توجه قرار گیرد اینکه جریانهای دانشجویی نباید به عنوان پیاده نظام جریانات سیاسی، فدای خواستههای حزبی شوند، بلکه همواره با بینش و بصیرت عمیق و در چارچوب عقلانیت، مسائل و حقایق را از ورای جناح بندیهای سیاسی تحلیل کنند. اما متأسفانه برخی خواسته یا ناخواسته به طیف دانشجوی مطالبه گر و آرمان خواه اینگونه القاء می کنند که کار سیاسی بیهوده است. در نگاه این افراد کار سیاسی یعنی اثرگذاری آنی و بسیار زودگذر و از این جهت معتقدند که بی فایده است. همچنین رویکرد دیگری که در سال های اخیربه فضای دانشگاه تزریق شد معناکردن کارسیاسی دانشجو و جنبش دانشجویی به تابعیت از جریانات سیاسی واحزاب بود که بسیارآسیب زا خواهد بود و دربرهه ای تجربه تلخ سیاست زدگی را درفضای دانشگاهی مارا به همراه داشته است.