به گزارش خبرنگار امنیت دفاعی خبرگزاری دانشجو ؛ تکنولوژی هایپرسونیک، بهعنوان یکی از پیشرفتهترین دستاوردهای نظامی قرن بیست و یکم، با ویژگیهایی چون سرعت فراتر از ماخ ۵، مانورپذیری بالا و مسیر پروازی غیرقابل پیشبینی، به ابزاری کلیدی برای غلبه بر سامانههای دفاعی مدرن تبدیل شده است. در این میان، ایران با توسعه موشکهای هایپرسونیک فتاح-۱ و فتاح-۲، نهتنها به جمع معدود کشورهای دارای این فناوری پیوسته، بلکه با موفقیت عملیاتی در برابر سامانههای پدافندی پیشرفته مانند پیکان ۲ و پیکان ۳، اقتدار خود را به جهانیان ثابت کرده است. این گزارش، ابعاد مختلف تکنولوژی موشکی فتاح را بررسی کرده و نقش آن را در شکار سامانههای پدافندی مدرن تبیین میکند.
تکنولوژی هایپرسونیک: ناممکنی در اوج تحریم ها ممکن شد
موشکهای هایپرسونیک به دلیل ویژگیهای منحصربهفرد خود، از جمله سرعت بالا (بیش از ۵ ماخ)، مانورپذیری، ارتفاع پرواز متغیر و دقت فوقالعاده، چالش بزرگی برای سامانههای دفاع موشکی ایجاد میکنند. این موشکها در دو نوع اصلی تولید میشوند:
– موشکهای کروز هایپرسونیک (HCM): با موتورهای پیشرفته مانند اسکرمجت، در ارتفاعات پایینتر پرواز میکنند و برای حملات سریع و دقیق طراحی شدهاند.
– خودروهای گلایدر هایپرسونیک (HGV): توسط موشکهای بالستیک به لایههای بالایی جو پرتاب شده و سپس با سرعتهایپرسونیک به سمت هدف سر میخورند.