نماینده جامعه اسلامی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان: دانشجو معلم نباید از فعالیت در چارچوب قانون بترسد مگر نه این است که رهبر معظم انقلاب فرمودند باید راه آزاداندیشی و نوآوری و تحول را باز گذاشت؟
جوان آنلاین: هر سال در روز دانشجو، فرصتی تازه برای شنیدن صدای نسل جوان فراهم میشود. روز گذشته نیز به همین مناسبت، دانشگاه فرهنگیان حال و هوای متفاوتی به خود گرفت. پردیس شهید چمران تهران تبدیل به صحنهای شد که در آن دانشجویان هم از آرزوهایشان برای آینده آموزشوپرورش گفتند و هم بیپرده دغدغهها و چالشهایشان را مطرح کردند. در این میان، جای خالی وزیر آموزش و پرورش بیش از همیشه احساس شد، غیبتی که خود، یکی از محورهای اصلی گلایه و مطالبهگری دانشجویان بود.
فضای مراسم نشان میداد دانشجویان بیش از هر چیز به دنبال شنیده شدن هستند، شنیدن واقعیتهای آموزشوپرورش و جامعه فرهنگیان. آنها حرفهای زیادی برای گفتن داشتند. در کنار این مطالبهگری صریح اما، مسئولان دانشگاه تلاش میکردند تا تصویری از دستاوردها و چشماندازهای آینده ارائه کنند، آنها از مصوبات تازه، توسعه زیرساختها و امید به گشایش مسیر ادامه تحصیل دانشجویان فرهنگی صحبت به میان آوردند.
امید به گشایش مسیر ادامه تحصیل دانشجویان فرهنگی
دیروز، مراسم گرامیداشت روز دانشجو، در پردیس شهید چمران دانشگاه فرهنگیان تهران برگزار شد. در این مراسم، رجبعلی برزویی، رئیس دانشگاه فرهنگیان به یکی از دغدغههای اصلی دانشجویان اشاره کرد: «در خصوص ادامه تحصیل دانشجویان فرهنگی مشکلاتی وجود داشت، اما امیدواریم از بهمن ماه شرایط ادامه تحصیل برای دانشجویان فراهم شود؛ البته مصوبه آن را به شورای انقلاب فرهنگی ارائه کردهایم.»
برزویی با مرور گذشته دانشگاه فرهنگیان یادآور شد که این دانشگاه تا سالهای اخیر حتی یک مصوبه اختصاصی برای حل مسائل یا پیشبرد امور نداشت، اما به گفته او، در سه سال گذشته بیش از هشت مصوبه مهم برای دانشگاه تصویب شدهاست؛ مصوباتی که به باور رئیس دانشگاه، مسیر تازهای برای توسعه و ارتقای جایگاه دانشگاه فرهنگیان گشودهاند.
او با اشاره به حمایتهای دبیر ستاد تعلیم و تربیت و اعضای شورای عالی انقلاب فرهنگی اظهار داشت: «هر یک از این مصوبات اگر در مسیر عادی قرار میگرفت، زمان بسیار زیادی میبرد، اما با حمایت و پیگیری اعضای شورا، این مصوبات با سرعت و دقت تصویب شد و فرصتهای ویژهای را برای دانشگاه ایجاد کرد.»
فضای سالن در این بخش از سخنان رئیس دانشگاه، حالتی جدی و امیدوارانه به خود گرفت، دانشجویان با دقت گوش میدادند و برخی یادداشتبرداری میکردند.
دغدغهها و گلایهها
پس از سخنان رئیس دانشگاه، نوبت به دانشجویان رسید تا پشت تریبون بیایند و بیپرده از نگرانیها و مطالبات خود صحبت کنند. هر جملهای که از زبان دانشجویان جاری میشد، بازتابی از دغدغههای نسل جوان معلمی بود.
حمیدرضا بختیاری، دبیر انجمن اسلامی مستقل دانشگاه فرهنگیان، نخستین سخنران دانشجویی بود. او با لحنی انتقادی صحبتهایش را شروع کرد: «بیشتر برنامههای آموزش و پرورش به جای آنکه مبتنی بر اثربخشی باشد، جنبه نمایشی پیدا کردهاست. انباشت بخشنامهها و طرحهای پراکنده ساختار آموزش و پرورش را دچار تورم اداری کرده و امکان تحقق عملی برنامهها را کاهش دادهاست.»
بختیاری در ادامه با اشاره به جایگاه دانشگاه فرهنگیان ادامه داد: «جناب وزیر آموزش و پرورش! ما آمدیم، اما شما نیامدید. حضور شما یک نماد نبود، بلکه یک ضرورت بود.»
پس از او، علی صابری، نماینده جامعه اسلامی دانشجویان پشت تریبون آمد و با لحنی قاطع گفت: «گویا لایق حضور وزیر آموزش و پرورش در دانشگاه مربوط به آموزش و پرورش نبودیم.»
صابری در بخش دیگری از صحبتهای خود هشدار داد: «نگذارید دستهای پشت پرده دانشگاهها را سیاستزدایی کند. بعضی متولیان امر با بستن فضای سیاسی دانشگاهها سعی دارند دانشجویان را به جای منتقد سیاسی، منفعل سیاسی بار بیاورند.»
او اظهار داشت: «دانشجو معلم نباید از فعالیت در چارچوب قانون بترسد. مگر نه این است که رهبر معظم انقلاب فرمودند باید راه آزاداندیشی و نوآوری و تحول را باز گذاشت؟»
در ادامه، علی زینالدین، نماینده بسیج دانشجویی دانشگاه فرهنگیان، با اشاره به سند تحول آموزش و پرورش گفت: «پس از ۱۲ سال بیمهری نسبت به سند تحول آموزش و پرورش انتظار میرفت با نسخهای مواجه شویم که آرمانهای ما را تقویت کند.»
او هشدار داد که تسهیل تأسیس مدارس غیردولتی به «کالاییسازی و طبقهسازی آموزش» منجر میشود.
آخرین سخنران دانشجویی این بخش، یاسین قاسمینژاد، نماینده شورای صنفی بود. او انتقاد خود را اینگونه بیان کرد: «۷۰ درصد فضای آموزشی دانشگاه فرهنگیان فرسوده است.»
قاسمینژاد همچنین خواستار شفافیت مالی شد: «دانشگاه موظف است هزینهها و درآمدهای خود را شفاف کند تا دانشجویان بدانند منابع دانشگاه چگونه مدیریت میشود.»
هنگام سخنرانی دانشجویان، همکلاسیهایشان با تشویقهای مکرر آنها را تأیید میکردند. گویی این حرفها، حرفهای دل خودشان است و میخواستند با کف زدنهای مکرر، منظورشان را به مسئولان حاضر در سالن برسانند.