سید جعفر شربیانی پشت تریبون ایستاده بود و با صدایی محکم از تبعیض میگفت؛ از اینکه شهرداری تهران برخی از اعضای شورا را “خودی” میداند و برخی دیگر را نه.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک صحبتهای شربیانی تند بود و برنده: “برای کسانی که از خودشان باشند، همه چیز فراهم است؛ برای دیگران، سنگاندازی.” این جمله جرقهای بود که آتش انتقادات را دوباره شعلهور کرد.
یکی پس از دیگری، اعضای شورا واکنش نشان دادند. نادعلی و صادقی با نگرانی گفتند که این حرفها فقط شکاف را بیشتر میکند و مردم را ناامید. آخوندی حتی از مردم عذرخواهی کرد؛ عذرخواهی برای اینکه مجبورند چنین گفتوگوهایی را از زبان نمایندگان خود بشنوند. اما در این میان، یک نفر بیشتر از همه سعی داشت آتش را بخواباند: مهدی چمران، رئیس شورای شهر.
چمران؛ میدانست جنگ داخلی به نفع هیچکس نیست.
کاپیتان وارد می شود
چمران نه در قامت صرف دفاع از شهردار یا مخالف منتقدین وی که به عنوان مدافع کلیت مدیریت شهری، با زرنگی گلی به نفع اصولگرایان زد. طبیعتاً امتیازات چنین گلی در آینده بیشتر برای اصولگرها خود را نشان خواهد داد گلی که میتوانست آفساید باشد و یا خطا به ضرر اصولگرایان و مدیریت شهری.
او فقط رئیس شورای شهر نبود؛ او یکی از آن چهرههایی بود که سالها در مدیریتهای کلان شهری د. انتقاد کنید، اما شهر را گروگان نگیرید.” این شاید بهترین موضعی بود که یک رئیس شورا در چنین شرایطی میتوانست بگیرد—موضعی که نه به جنگ دامن زد، نه سازش بیقیدوشرط کرد.
تاریخ شوراهای شهر پر از اختلافاتی است که به ویرانی انجامیده. او انتخاب کرد که از این الگوی شکسته پیروی نکند.
و فردا…
اینکه واکنشهای بعدی منتقدین شهردار چه خواهد بود موضوع دیگریست اما چمران امروز نقش خود را مناسب ایفا کرد. شهر نیز ظاهراً به چنین شرایطی نیاز دارد.
وقتی شهردار تهران از حمایتهای دولت پزشکیان در خرید واگنهای مترو و غیره تقدیر میکند یعنی زمینه برای تعامل و خدمت رسانی فراهم است؛ هرچند با وجود اختلافات اساسی در حوزه سیاسی.