نگرانی اصلی به میدانهای مغناطیسی ساطع شده از این دستگاهها مربوط میشود؛ میدانهایی که میتوانند به طور ناخواسته «حالت ایمن مغناطیسی» (Magnet Safe Mode) را در دفیبریلاتورها و ضربانسازهای قلب فعال کنند. این اتفاق ممکن است مانع از تشخیص تپشهای غیرطبیعی قلب مانند تاکیکاردی یا دیگر ناهنجاریهای قلبی شود.
به گزارش ایسنا به نقل از انگجت، دستگاههای کاشتنی قلبی مدرن به گونهای طراحی شدهاند که هنگام قرار گرفتن در نزدیکی میدانهای مغناطیسی قوی، به طور خودکار وارد حالت ایمن شوند تا در جریان اقدامات پزشکی مبتنی بر مغناطیس، مانند تصویربرداری امآرآی، از بیمار محافظت کنند.
اگرچه این دستگاهها پس از دور شدن از میدان مغناطیسی معمولا به حالت عادی بازمیگردند، اما حتی یک اختلال موقت نیز میتواند پیامدهای جدی داشته باشد.
برای افرادی که از چنین دستگاههای کاشتنی استفاده نمیکنند، شاید این موضوع چندان نگران کننده به نظر نرسد؛ اما دستگاههای کاشتنی قلبی معمولا زمانی وارد حالت مغناطیسی میشوند که در معرض میدان مغناطیسی با شدت ۱۰ گاوس یا بیشتر قرار بگیرند. برای مقایسه، آهنربای ساده روی یخچال، احتمالا میدانی در حدود ۱۰۰ گاوس تولید میکند.
زمانی که این دستگاهها برای نخستین بار طراحی شدند، چنین مسئلهای چندان مشکلساز نبود. اما گسترش گسترده آهنرباهای کوچک عناصر خاکی کمیاب در وسایل الکترونیکی مصرفی، خطرات تازهای برای ایمپلنتهای پزشکی ایجاد کرده است.
peof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();