بدون حمایتهای قوی و درونساختی از سلامت، تحریمها غیرنظامیان را به همان اندازه میکشند که بمبها و گلولهها — همانطور که نظام بهداشت ازهمپاشیده ایران نشان میدهد.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، محمد رضا فرزانگان، روث گیبسون و مازیار مرادی در مقالهای در الجزیره به بررسی تاثیرات تحریم بر سلامت افراد میپردازد که در ادامه آمده است.
در دیپلماسی بینالمللی، تحریمهای اقتصادی اغلب بهعنوان جایگزینی تمیز و انسانی برای جنگ معرفی میشوند؛ روشی بهظاهر متمدنانه برای واداشتن دولتها به پایبندی به قوانین بینالمللی، بدون ریختن خون.
اما این روایت آرامشبخش، حقیقتی ویرانگر را پنهان میکند: تحریمها میتوانند سلامت و رفاه مردم عادی را نابود کنند. در حالیکه هدف از تحریمها تضعیف حکومتهاست، در عمل توان دولتهای هدف را برای تأمین خدمات بهداشتی اولیه برای همان مردمی که قرار است از آنان محافظت شود، از بین میبرند.
سازوکارهایی که برای حفاظت از غیرنظامیان و تسهیل کمکهای بشردوستانه طراحی شدهاند، اغلب فرو میپاشند و در نهایت، آسیبپذیرترین افراد بهای سنگینی برای تصمیمات سیاسیای میپردازند که در فرسنگها دورتر از آنان گرفته میشود.
نتیجه، شکلی از جنگ اقتصادی است که نه با بمب و گلوله، بلکه با فرسایش تدریجی نظام سلامت، دارو و کرای اقتصادی نباید بدون نظامهای مستقل برای حفاظت از حق سلامت اعمال شوند
درس ایران — و دههها تجربه مشابه در سایر کشورها — این است که تحریمهای اقتصادی نباید بدون نظامهای مستقل برای حفاظت از حق سلامت اعمال شوند. این امر مستلزم ایجاد کانالهای پرداخت بشردوستانه مؤثر، پایش لحظهای دسترسی به دارو و تجهیزات ضروری و تشکیل هیئتی فنی برای ارزیابی کامل اثرات بهداشتی تحریمها بر جمعیت غیرنظامی است.
تحریمها اغلب به نام حقوق بشر توجیه میشوند، اما در عمل میتوانند بهطور خاموش همان زندگیهایی را نابود کنند که مدعی دفاع از آناند. جامعه بینالمللی باید درک کند که حفاظت از سلامت، موضوعی اختیاری نیست، بلکه تعهدی بنیادی است.
اگر قرار است تحریمها همچنان بخشی از دیپلماسی جهانی باشند، باید بازطراحی شوند تا سلامت عمومی در محور آنها باشد، نه قربانی آن.