به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، پس از روز نکبت در سال ۱۹۴۸ و اشغال اراضی زیادی در فلسطین، سرانجام مصادره عظیم زمین فلسطینیها در اورشلیم (بیتالمقدس) شرقی از اواخر سال ۱۹۶۸ بهطور جدی آغاز شد. دسامبر ۱۹۶۷ به دفتر نخست وزیر اسرائیل دستور داده شد تا اطلاعات مثبتی مانند حضور بیماران فلسطینی در بیمارستانهای یهودی منتشر کند تا توجهات مردم دنیا را از اتفاقات مهم و اشغال منحرف کرده و انتقادات را سرکوب کند.
زمانیکه روند صلح اسلو در دهه ۱۹۹۰ کمکم متوقف شد، دولتهای متوالی اسرائیل ادعا کردند هرگونه شهرکسازی جدید در کرانه باختری بهطور کلی و بهویژه در اورشلیم (بیتالمقدس) در تلافی تروریسم فلسطینی (عمدتا حملات شهادتطلبانه) است. اما ایلان پاپه تاریخپژوه اسرائیلی میگوید اینسیاست شهرکسازی، هیچارتباطی با تلافی نداشت و مدتها پیش از شروع هرگونه حمله انتحاری آغاز شد و در طول سالهای اشغال ادامه پیدا کرد. اما اینسیاست صرفا و بهطور کلی برای مصرف داخلی یهودیانِ ساکن در فلسطین اشغالی اینگونه ارائه میشد.
در ایناستدلال هم چیز جدیدی وجود نداشت؛ چون پیشتر از ایناستدلال برای توجیه مراحل اه از اینحربه و چنین احساس افتخاری، افزایش استانداردهای زندگی در فلسطین اشغالی، در مقایسه با دهه ۱۹۵۰ بود. چهکسی میتوانست بگوید زندگی مردم فلسطین تحت حاکمیت اردن میتوانست چنین رشدی داشته باشد یا نه؟
اما موضوع اصلا این نبود. هنگامی که چهار ماه بعد از انتشار کتابچه، آتش انتفاضه اول شعلهور شد، واضح بود که بهبود استانداردهای زندگی، بخشی از مفهوم زندان بازی است که فلسطینیان علیه آن قیام کرده اند.
با آغاز انتفاضه اینکتابچه باعجله از کتابفروشیها جمعآوری شد.