گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو- یادداشت دانشجویی*؛سال ۱۹۷۹، قلب خاورمیانه مسکن واقعه ای شد که غرب را در سرگردانی و بهت نگه داشت، و هنوز هم دست و پا زدن هایی که در جهت عکس این واقعه اتفاق می افتد، نشان از عظمت پنهان شده در پستویش دارد، بزرگترین قدرت منطقه خلیج فارس که بنا به نظریه نیکسون با ۷۰۰هزار نیروی نظامی و هفت لشکر و چهارتیپ مستقل بعنوان ژاندارم منطقه انتخاب و تجهیز شده بود و در حال طی کردن یکی یکی پله های ترقی بود تا به رویای بزرگ مدرن شدن بپیوندد، توسط پیرمردی هفتاد و هشت ساله و مردمی دست خالی، ساقط شد تا همگی اولین ستیزه جدی بین اسلام و غرب را در قرن معاصر، نظاره گر باشند.
به حکومت رسیدن دین در یک کشور و بنا نهادن سیاست و اقتصاد و فرهنگ و مناسبات اجتماعی و… بر مبنای همین تفکر به کابوسی برای غرب که مبنای خود را بر اساس اومانیسم نهاده؛ تبدیل شد، بنای حکومت جدید بر مبنای آیه مبارکه لقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَیِّنَاتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْکِتَابَ وَالْمِیزَانَ لِیَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ، بر گسترش عدالت طلبی در جهان بر پا شده بود و قطعا در مقابل تمدن غالب جهانی میخواست قد علم کند( چیزی که در ذاتش نهفته بود).
این پدیده را برخی فهمیده و تلاش کردند مسیر رفته را به بیراه بکشند چون مشکلش نه با دولت ها و حکومت هایشان که با فلسفه ها و مکاتب و دین کشورها و مردمانشان بود، این حکومت قصد داشت تا راه کج رفته غرب را به مسیر صحیحی که باید بشریت به سمت آن حرکت کند بازگرداند، غرب با تمام پشتوانه تاریخی پشت سرش و با تمام امکاناتش در مقابل اسلام سیاسی که ۱۴۰۰ سال در کتاب ها خاک خورده بود قرار گرفت و کوشید حرکت را در نطفه خفه کند، ترورها، توطئه ها و کودتا، آغاز حرکت جدی غرب برای رویارو شدن با این نوزاد تازه زاییده شده بود که در نهایت با ملاحضه عدم موفقیت به جنگ سخت روی آورد، راه پیروزی در این جنگ نه با شیوه کلاسیک و توسط افسران ژنرالهای چند ستاره بلکه با جوانهای بیست و چند ساله ای که مبارزه با غرب را فهمیده بودند اداره و غلبه شد و این پیام را به جهان مخابره کرد که انقلاب با هیچ کسی سر شوخی ندارد و آمده با امکانات موجود در مقابل کلیت غرب بایستد.