به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، آنچه در میانه دیماه امسال از بازار تهران آغاز شد و به سرعت چهرهای خشن به خود گرفت، در نگاه نخست یک واکنش هیجانی به تنگناهای معیشتی به نظر میرسید. اما رصد دقیقتر وقایع ۱۸ و ۱۹ دیماه نشان میدهد که چگونه یک حرکت صنفی، در کوتاهترین زمان ممکن، توسط شبکههای آموزشدیده به سمت «کشتار سازمانیافته» سوق داده شد.
تفاوت ماهوی این غائله با نمونههای پیشین، در سرعت دگردیسی آن بود؛ جایی که اعتراض به حق نانوایان و بازاریان، ناگهان به میدانی برای سلاحهای گرم و هستههای عملیاتی تبدیل شد که هدفی جز فروپاشی ساختارهای اجتماعی نداشتند.
مهندسی اعتراض؛ از مطالبه تا خشونت
برای درک بهتر ماهیت این فتنه، نیازی به تحلیلهای داخلی نیست؛ نگاهی به ادبیات صاحبنظران برجسته بینالمللی، پرده از واقعیتی تلخ برمیدارد. «جان مرشایمر»، نظریهپرداز نامدار روابط بینالملل، صراحتاً از یک کتاب دستورالعمل سخن میگوید که گام اول آن ویرانی اقتصاد با تحریم و گام نهاییاش ضربه به زیرساختها از طریق نفوذ است. این همان نقطهای است که «جفری ساکس» از آن به عنوان جنگ خاص یاد میکند؛ مدلی که در آن مرز میان شهروند و مأمور اطلاعاتی آگاهانه مخدوش میشود تا هزینه برخورد با خشونتآفرینان، به پای حاکمیت نوشته شود.