به گزارش خبرگزاری آنا، محمدعلی نادی معاون علوم تربیتی و مهارتی دانشگاه آزاد اسلامی در یادداشتی نوشت:
در ماههایی اخیر تبلیغات و خبرهایی منتشر شد از اینکه در تهران مهدکودک حیوانات خانگی تاسیس شده است! اینکه به لحاظ بهداشتی و سلامتی نگه داشتن حیواناتی همچون سگ و گربه در آپارتمان صحیح است یا خیر قابل بحث و تامل است، اما اینکه از واژه معادل مکان تربیتی انسان برای حیوانات استفاده شود به لحاظ عقلی و ساحت انسانی غیرقابل اغماض است. از منظر فلسفه زبان، واژهها بار معنایی و فرهنگی خاصی دارند. واژه «مهد کودک» حامل مفهومی از رشد عاطفی، آموزشی و اخلاقی است که مختص انسان است. اطلاق آن به حیوانات، نه تنها دقیق نیست، بلکه ممکن است به تقلیل گرایی فرهنگی بینجامد. استفاده از واژههایی مانند «مهد کودک» برای حیوانات خانگی مانند سگ و گربه، پدیدهای است که نه تنها تحریف معناییِ زبان را به همراه دارد، بلکه به طور غیرمستقیم به کرامت ذاتی انسان به عنوان اشرف مخلوقات توهین میکند. در فرهنگ اسلامی-ایرانی، انسان به عنوان «خلیفه الله» بر روی زمین شناخته میشود؛ موجودی که جانشین خداوند در زمین است؛ «إِنِّی جَاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلِیفَةً. «من در زمین جانشینی قرار خواهم داد.. انسان به عنوان خلیفه الهی، مسئولیت ویژهای دارد. استفاده از مصطلحات انسانی برای حیوانات، ممکن است به معنای کاهش شأن این جایگاه تفسیر شود (بقره/۳۰)؛ و روح الهی در او دمیده شده است (وَ نَفَختُ فِیهِ مِن رُّوحِی فَقَعُواْ لَهُۥ سَجِدِینَ، حجر/۲۹). این جایگاه رفیع، مسئولیت پاسداری از شأن انسانی را بر دوش ما میگذارد، از جمله پاسداری از زبانی که بازتابدهنده این تقدس است.
«مهد کودک» نمادی از فضای تربیت، رشد و پرورش انسانهای کوچکی است که آینده سازان جامعهاند. این مفهوم، پیوندی ناگسستنی با ارزشهای انسانی مانند آموزش، عاطفه خانوادگی و آماده سازی کودکان برای نقش آفرینی در جهان دارد. وقتی همین واژه را برای محل نگهداری حیوانات به کار میبریم، ناخواسته مرز بین انسان و حیوان را کمرنگ میکنیم و زبان را به ابزاری برای تسویه حساب با هویت انسان تبدیل میکنیم. این نه تنها به حیوانات خدمتی نمیکند، بلکه انسانیت را تا سطحی فرو میکاهد که باورهای دینی و اخلاقی ما آن را برنمی تابد.