به گزارش خبرنگار آنا، از گذشته تاکنون، سیستم آموزشی ایران بیشتر بر دروس علمی و آزمونمحور مانند ریاضی، علوم و ادبیات تمرکز کرده است. این رویکرد به دلیل اهمیت این دروس در کنکور و آزمونهای نهایی، باعث شده است که دروس هنری مانند موسیقی، نقاشی، تئاتر و هنرهای تجسمی به عنوان دروس «فرعی» یا «درجه دو» تلقی شوند. این نگاه باعث کاهش ساعات تدریس هنر و کمتوجهی به آن در برنامههای درسی شده است.
عدم توجه به هنر در مدارس نتیجهی ترکیبی از عوامل ساختاری، فرهنگی و اجتماعی است. برای بهبود این وضعیت، نیاز است که نظام آموزشی ایران بازنگری اساسی در برنامههای درسی خود انجام دهد و به هنر به عنوان یک بخش ضروری برای پرورش خلاقیت، مهارتهای اجتماعی و شخصیتی دانشآموزان توجه کند. این امر مستلزم تربیت نیروی انسانی متخصص، تأمین امکانات لازم و تغییر نگرش نسبت به جایگاه هنر در نظام آموزشی است.
در چهار پنج دهه گذشته، هنر به عنوان بخشی از برنامههای آموزشی در مدارس مورد توجه قرار میگرفت. دروس هنری مانند موسیقی، نقاشی و تئاتر در برخی مدارس، به ویژه مدارس غیرانتفاعی و مدارس خاص، تدریس میشد. در این دوره، هنر به عنوان ابزاری برای پرورش خلاقیت و شخصیت دانشآموزان در نظر گرفته میشد و تا حدی از حمایت نهادهای فرهنگی و آموزشی برخوردار بود؛ اما بعدترها، به دلایل مختلف از جمله تغییر اولویتهای آموزشی و فرهنگی، هنر به عنوان یک حوزهی فرعی در نظام آموزشی تلقی شد. دروس هنری مانند موسیقی و تئاتر به دلیل ملاحظات فرهنگی و مذهبی با محدودیتهایی مواجه شدند.