به گزارش خبرگزاری آنا، در منطق قدرت، جنگ همیشه آخرین گزینه است؛ نه از سر اخلاق، بلکه بهدلیل هزینه. هرچه هزینه غیرقابلبرآوردتر شود، جنگ زودتر از میز تصمیم کنار میرود. وضعیت منطقه؛ ایران و حضور آمریکا در منطقه نیز دقیقاً در همین نقطه تعریف میشود. نه به این معنا که تنش وجود ندارد، بلکه به این معنا که تنش دیگر به جنگ ختم نمیشود. آنچه دیده میشود، مدیریت بحران است، نه آمادهسازی برای انفجار.
تحرکات نظامی آمریکا در منطقه، بیش از آنکه نشانه اراده برای درگیری باشد، نوعی «نمایش» است؛ نمایشی که هم مخاطب خارجی دارد و هم مصرف داخلی. حضور نظامی آمریکا، زبان قلدرمآبی است، نه الزاماً پیشدرآمد نبرد. در مورد منطقه نیز این زبان بهجای تهدید عملی، بیشتر نقش علامتدهی دارد؛ علامت اینکه فشار ادامه دارد، اما خط قرمز جنگ همچنان حفظ شده است.
دلیل احتیاط آمریکا هم روشن است: جنگ با ایران، سناریوی مشخص ندارد. هیچ مدل قابل اتکایی برای شروع، گسترش و پایان آن وجود ندارد. همه جهان و منطقه متاثیر خواهند شد. این فقدان قطعیت، تصمیمسازان غربی و آمریکایی را از ورود به میدان بازمیدارد. البته چندماه پیش نیز ضرب شست مختصری را دریافت کردند.