واشنگتن بار دیگر پرونده خاکخورده «فشار حداکثری» را روی میز گذاشته است؛ استراتژیِ پارادوکسیکالی که همزمان «ماشه تفنگ» و «قلم مذاکره» را به سمت تهران گرفته است. اما محاسبات اتاقهای فکر غرب دچار یک خطای فاحش شده است: در تهران، کدهای امنیتی تغییر کرده و دیگر کسی «مذاکره در سایه تهدید» را فرصت نمیبیند، بلکه آن را «مقدمه تسلیم» میداند.
به گزارش خبرنگار سیاسی آنا، امین صبحی: رفتار سینوسی کاخ سفید که ترکیبی از «تهدیدهای هیستریک» و «اشتیاق به گفتوگو» است، تلاشی برای احیای یک الگوی شکستخورده است. تجربه تلخ ماههای اخیر اثبات کرد که برای غرب، میز مذاکره نه محلی برای تفاهم، بلکه ابزاری برای «خرید زمان» جهت تکمیل عملیات نظامی و اطلاعاتی است.
شهادت بیش از هزار نفر از شهروندان و فرماندهان در حینِ ادعاهای دیپلماتیک، این درس تاریخی را در حافظه استراتژیک جمهوری اسلامی حک کرد: «زمانی که دشمن لبخند میزند، دستش روی ماشه است.» بنابراین، در دکترین جدید، هرگونه پیشنهادی که با چاشنی تهدید همراه باشد، به صورت خودکار «بایگانی» خواهد شد.
تابوتهای شناور؛ پایان هژمونی ناوها