به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، سی ام اردیبهشت روز ملی جمعیت، امسال، در هفته جمعیت شعار تازه اش را فریاد میزنند: «همه برای ایرانِ جوان!»
من دوران نوجوانی و جوانی خود را در دبیرستان از جامعهشناسی تا جغرافیا را، با یک ننگ بزرگ گذشتم؛ هرمِ جمعیتی را به خاطر دارید؟ هرمی که جوانیِ ما را «علتِ تمامِ کمبودها» میخواند. میگفتند: «از همین هاست که صندلی نیست، گچ نیست، کار نیست، آینده نیست، جایِ نفس نیست!» و انصافا هم نبود.
و در مقابل، آمار کشورهایی را نشانمان میدادند با هرمِ پیر و جمعیتی «مناسب» همه در سن کار و تولید بودند و جمعیتشان حسرت به دل ما و کلاسهای درسی مان می گذاشتند.
حالا…ما، همان جوانانِ «آبروبَرِ» دیروز، به جایگاهِ همان کشورهای «مثالزدنی» رسیدیم. هرم را پیر کرده ایم و باز هم شده ایم ننگ هرم!
امروز، فریاد میزنند: «این سن پیرانگی و جوانانِ کمشمار، دردسرسازند!» ما را از اول به هرمی وارونه نهادند یا هرم و هرم سازانش درست نیندیشیده بودند؟ ما چه گناهی کردهایم؟ که نگاهِ سنگینِ تو، همواره بر شانههایمان خزیده است و سنگین و سهمگین می کوبد؟
تاریخ من، گویا تاریخ هیمن مشرق زمین بوده است که آن مورخ داستانی نوشته بود؛ به دنیا آمدیم، زجر کشیدیم و مردیم.
ما از بس که حرف نزدیم؛ حرف شنیدیم.
در رنج بالیدیم، شکوفه زدیم و نزدیک شده ایم به این که بی هیچ حرفی وی نفسکشیدن باشد، با اقتصادی که بتواند دو روز ثابت بماند و امنیت بیاورد… با اینها، توجیه دارد. ولی غیر از این، داستانی است برای خودش.
آمارها و هرم های شما می گویند من، خود، عدد اضافی روزگارم. چگونه شصت- هفتاد میلیون دیگر به تعداد خودم اضافه کنم؟ هفتاد میلیون تقاضای تازه تر؟ به امید کدام عَرضه و به امید کدام عُرضه؟ لطفا مرا مجاب کنید.
مهدی محمدی کلاسر- دبیر اجتماعی تابناک