دارو قرار بود آخرین کالایی باشد که هزینه گرانی آن به مردم تحمیل میشود. قرار بود اگر قیمت دارو افزایش پیدا کند، دولت و بیمهها فاصله میان هزینه واقعی و توان پرداخت بیماران را پر کنند تا هیچ بیماری به دلیل ناتوانی مالی از درمان بازنماند. اما امروز روایت دیگری در جریان است؛ روایتی که از داروخانههای خالی، نسخههای نیمهتمام، بیماران سرگردان و خانوادههایی آغاز میشود که سهم بیشتری از هزینه درمان را از جیب خود میپردازند.
به گزارش شرق، در چنین شرایطی، هشدار اخیر انجمن پزشکان عمومی ایران درباره روند نگرانکننده افزایش قیمت دارو، بار دیگر این پرسش را پیشروی نظام سلامت قرار داده است که چرا بار اصلی گرانی دارو به جای آنکه بر دوش دولت و نظام بیمهای باشد، مستقیم به بیماران منتقل شده است؟ از سوی دیگر، همزمان با افزایش هزینههای درمان، کمبود برخی اقلام دارویی هم به یکی از واقعیتهای روزمره بیماران تبدیل شده است؛ کمبودهایی که تنها به دشوارترشدن دسترسی مردم به دارو ختم نمیشود، بلکه زمینه را برای رونق بازارهای غیررسمی فراهم میکند؛ بازاری که در آن دارو گاه با چند برابر قیمت رسمی فروخته میشود و مرز میان داروی اصل، داروی قاچاق و داروی تقلبی هر روز مبهمتر از گذشته میشود.
در چنین فضایی، پرسش درباره خروج دارو از شبکه رسمی توزیع، گسترش بازار سیاه و آنچه در افکار عمومی با عنوان «مافیای دارو» شناخته میشود، بیش از هر زمان دیگری مطرح است. مهدی صانعی، بازپرس دادسرای ج container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();