عصرایران- در دهه ۱۹۲۰ میلادی، آلبرت اینشتین به همراه فیزیکدان مجارستانی لئو زیلارد ایدهای انقلابی در صنعت سرمایش ارائه دادند؛ ایدهای که بعدها به نام «یخچال جذبی اینشتین–زیلارد» شناخته شد.
در آن دوران، یخچالهای خانگی هنوز بسیار خطرناک بودند. بسیاری از آنها از گازهای سمی و قابلنشت مانند دیاکسید گوگرد و متیلکلراید استفاده میکردند. گزارشهایی از مسمومیت و حتی مرگ خانوادهها در اثر نشت این گازها وجود داشت و همین نگرانیها، زمینهساز طراحی یک سیستم کاملاً ایمن شد.
شاهکار مهندسی: یخچالی بدون موتور و بدون قطعات متحرک
هدف اصلی این پروژه، حذف کامل قطعات متحرک بود؛ زیرا کمپرسورها و پمپهای مکانیکی در یخچالهای اولیه، بیشترین عامل خرابی و نشت گاز محسوب میشدند.
نتیجه، طراحی یک یخچال جذبی کاملاً متفاوت بود که در آن هیچ موتور یا بخش متحرکی وجود نداشت. این سیستم با استفاده از ترکیب سه ماده شامل آمونیاک، آب و یک گاز کمکی (مانند بوتان) کار میکرد.
نکته شگفتانگیز این طراحی این بود که برای کار کردن، به برق نیاز نداشت و تنها با یک منبع حرارتی ساده مثل شعله گاز فعال میشد. همین ویژگی باعث میشد احتمال خرابی مکانیکی و نشت گاز به حداقل برسد و ایمنی آن نسبت به یخچالهای آن زمان بسیار بالاتر باشد.
