چندصد نفر به سمت گیت ورود مسافران حمله میبرند، مسافران خارجی و کسانی که منتظر مسافرند بیاطلاع از همهجا، هاج و واج دارند این صحنه تهاجم و اجتماع را میبینند؛ «آقا! خبریه؟ تیم ملی اومده؟»
جوانی که دارد سرک میکشد این سوال را از پیرمرد شیکپوشی که کت و شلوار اتوکشیده تنش کرده و دسته گلی به دست دارد میپرسد، نگاه عاقل اندر سفیهی به جوان میکند؛ «خبر نداری؟ یانگوم اومده؛ یانگوم جان. با اون دستپختش، با اون حجب و حیا و…» و لقلقزنان به سمت جمعیت میرود تا عقب نماند. ناگهان صدای سوت و کف و جیغ، و چیلیک چیلیک و نور فلش دوربینها فضای سالن را پر میکند. صفحه مونیتوری موبایلهای دوربیندار رو به ورودی گیت، رو به آسمان گرفته شده. چند مسافر چشمبادامی با وحشت و بهت در حالی که چمدانهایشان را از بین ملت به هیجانآمده بیرون میکشند، خودشان را از وسط جمعیت نجات میدهند و به سمت در خروجی میروند.
«یانگوم بیا اینجا» «یانگوم، آیلاویو…». لی یونگ آئه با روسری قرمز و مانتویی که نقوش کرهای دارد زیر نور فلشها در حالیکه سعی میکند تعجبش را زیر لبخند پنهان کند وارد سالن فرودگاه شده. چند مرد کرهای که معلوم است جزء تیم مدیریت و حفاظت او هستند، دورش را گرفتهاند. ناگهان مهران مدیری جلو میرود و دسته گلی را به او میدهد. مترجمی حرفهای او را ترجمه میکند. خیلی عجیب است تا حالا کسی متوجه حضور مدیری در فرودگاه نشده بود.
لییونگ آئه نمیتوانست خوشحالیاش را از حضور در ایران پنهان کند. «من… ایران… دوست داشت.» در محوطه بیرون فرودگاه او چند بار این عبارت را جلوی عکاسها و خبرنگارها گفت و سریع سوار ماشین مدیری شد. میگفتند او در هتل استقلال در پارک وی اقامت میکند تا به لوکیشن سریال «قهوه تلخ» که در خیابان فرشته است، نزدیکتر باشد.
در کنار فخرالتاج
بازیگران ایرانی بهترند