گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو»، یادداشت دانشجویی*؛ فارغ از همه ی ارادت های شخصی به فعالیت های دانشجویی اعم از فرهنگی و سیاسی و آموزشی و …؛ باید فاق قلمم را طوری بگیرم که مرکب اش هم پر رنگ و صریح بنویسد و هم بزرگ و خوانا. چیزی که من را وادار کرد که از تشکل ها بنویسم، نقش محوری و چالشی آنها در مدیریت فضای دانشگاهی است که بلا شک ثمره ی آن دانشگاه در حوزه فعالیت های جانبی، باید به دست تشکل ها باشد که داریم: “از کوزه همان برون تراود که دروست.”
علت هرچه که باشد، کلیت جنبش های دانشجویی افول پیدا کرده است. این به دانشگاه های استان ما هم تزریق شد. با مقایسه ی بین جنبش های دانشجویی اوایل انقلاب نسبت به حال، یک سری «هم رفتی و درون گرایی» در تشکل ها بوجود آمد که وصف کردنش کمی شرح حال می خواهد و آن هم در حوصله ی ما نیست. وقتی صحبت از افول می شود بحثمان این نیست که صورت مسئله پاک شده کما اینکه به تناسب قبل، آن نشاط کاری وجود ندارد.