«ایران جان» در سیمای ملی مصداق تجربهای تازه و امیدوارکننده از روایت ملی و بومی است؛ تجربهای که بهجای تمرکز صرف بر پایتخت و مراکز شهری، اینبار دوربین را به دل اقلیمهای کمتر دیدهشده ایران برده تا زیباییها، ظرفیتها و توانمندیهای واقعی اقوام و استانهای کشور را به تصویر بکشد.
جوان آنلاین: ایران سرزمینی است با تنوع اقلیمی، فرهنگی، زبانی و تاریخی شگفتانگیز، اما این تنوع، سالهاست که در قاب رسانههای رسمی، کمتر بهطور واقعی و عمیق بازنمایی شده است. ایران جان با هدفی روشن به میدان آمده: شکستن انحصار روایت از مرکز و رساندن صدای مردمان حاشیهنشینتر – از جنوب تا غرب، از مرز تا کوه.
شروع این پویش در استان خوزستان و ادامه آن در ایلام، نهتنها به معنای ثبت تصویری فرهنگی از این مناطق است، بلکه گامی عملی در جهت عدالت رسانهای بهشمار میرود؛ آنچه در سالهای اخیر از زبان کارشناسان رسانه، جامعهشناسان و فعالان فرهنگی، بهکرات شنیدهایم.
«ایران جان» امروز در ایلام روایت میشود. «ایران جان» وقتی به ایلام رسید، تنها یک برنامه نبود؛ فرصتی بود برای بازگشت نگاه ملی به استانی که همیشه در متن تاریخ ایستاده، اما در حاشیه روایت مانده بود. اینبار ایلام خودش را گفت؛ با زبان مردمان صبورش، با چهره زنانی که بیصدا ایستادهاند و ساختهاند، با طبیعتی که هنوز بکر مانده و فرهنگی که زنده است، نه تکراری. آنچه در قاب ایران جان از ایلام دیدیم، بازتعریف ایلام بود: استانی با مرز، اما بیمرز در اصالت. نه صرفاً رنجکشیده، بلکه رنجورز و امیدوار. ایلام ایران یعنی صدای آرام، اما عمیق جان ایران؛ همان که حالا شنیده شد. ایلام را باید دید، نه در قاب کلیشهها، بلکه در آینه واقعیت.
وجه تمایز ایران جان با بسیاری از تولیدات گذشته، در نوع نگاه آن نهفته است. در این برنامه، مردم صرفاً مخاطب نیستند، بلکه بازیگران اصلیاند. روایتها از پایین به بالا شکل میگیرند، نه با نریشنهای از پیش تعیینشده، بر این اساس در این برنامه شاهد گفتوگو با چوپانان، زنان کارآفرین، هنرمندان بومی، مرزداران، معلمان و کارگران هستیم. این تغییر زاویه دید، به برنامه روحی زنده و انسانی میدهد. پخش زنده برنامههایی مانند آفتاب شرقی یا مستندهایی، چون ایرانگرد، قاسو یا در مسیر حسین، نشاندهنده تلاش برای ترکیب سنت، تاریخ، اقتصاد و معنویت در قالبی جذاب و مردمی است. صداوسیما اینبار با برنامهای برنامهریزیشده و فراتر از شعار، به سراغ محتوای بومی و زنده رفته است.