طبق بند ۱ ماده ۹۶ منشور سازمان ملل، مجــــــمع عمومی (سازمان ملل) یا شورای امنیت (سازمان ملل) میتوانند در باره هرمسئله حقوقی از دیوان بین المللی دادگستری درخواســـت نظر مشورتی کنند.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، امارات متحده عربی از ابتدای طرح موضوع جزایر ایرانی تنب بزرگ، تنب کوچک و بوموسی، سعی در بین المللی کردن این موضوع و جلب حمایت قدرتهای درون و برون منطقهای داشته است.
اما چرا این کشور خلیج فارس سعی در بین المللی کردن موضوع جزایر ایرانی از بدو تشکیل آن داشته است؟
این شیخ نشین توانسته با توجه به شرایط ایران در منطقه و نظام بین الملل، علاوه بر عمده کشورهای عربی و اسلامی، قدرتهایی، چون آمریکا، چین و روسیه و اتحادیه اروپا را نیز با خود همراه کند.
در جدیدترین موضع گیری شورای همکاری خلیج فارس در این خصوص، سران این شورا با پایان جلسه چهل و ششمین نشست خود که شامگاه چهارشنبه به میزبانی بحرین برگزار شد، بیانیهای صادر کرد که در چند بند از آن ادعاهای تکراری درباره جزایر سه گانه ایرانی و میدان نفتی آرش بار دیگر مطرح شده است.
براساس این بیانیه، شورای همکاری خلیج فارس بار دیگر در حالی که جزایر سهگانه تنب بزرگ، تنب کوچک و بوموسی بخش جدایی ناپذیر از خاک ایران است، نمیتوانند آن دعوا را «اجباری» به ICJ بفرستند.
بر این اساس مشخص است چرا امارات در سالهای متمادی به دنبال اجماع سازی در خصوص موضوع جزایر سه گانه ایرانی بوده است. با توجه به اجماع سازی امارات و همراهی اعضای دائم شورای امنیت، اتحادیه عرب، شورای همکاری خلیج فارس و برخی کشورهای عربی و اسلامی با ادعاهای امارات، این کشور میتواند از طریق مجمع یا شورای امنیت تقاضای رأی مشورتی از دیوان بین المللی دادگستری در این زمینه داشته باشد.
صرف دادن رأی به درخواست نظر مشورتی از سوی مجمع یا شورا-صرفنظر از رای دیوان بین المللی دادگستری- خود یک پیروزی بزرگ برای این امیرنشین خواهد بود.
هر چند رأی دیوان بین المللی دادگستری، جنبه مشورتی دارد ولی دارای ابعاد عرفی، سیاسی و حتی حقوقی است.