در حالی که مداحان هر سال بر جنایت شمر و یزید در کربلا میگریند و مردم را به لعن قاتلان امام حسین (ع) فرامیخوانند، حالا یک مداح با ادبیاتی آمیخته به تهدید از «تیغ و حلقوم» رئیسجمهور سخن میگوید؛ رفتاری که بیش از آنکه یادآور مکتب عاشورا باشد، تداعیکننده همان منطق حذف و خشونتی است که قرنها از آن برائت جستهایم.
به گزارش تابناک، در هر کشور و نظام سیاسی، تصمیمات کلان در حوزه سیاست خارجی و مذاکرات بینالمللی از مسیرهای مشخص قانونی و در چارچوب نهادهای رسمی اتخاذ میشود. در ایران نیز هیچ توافق یا تفاهم مهمی بدون بررسی در سطوح عالی تصمیمگیری، از شورای عالی امنیت ملی گرفته تا سایر نهادهای ذیربط، پیش نمیرود. حال پرسش اینجاست که یک مداح دقیقاً با چه جایگاه حقوقی، سیاسی یا کارشناسی برای رئیسجمهور منتخب مردم خط و نشان میکشد و از «تیغ و حلقوم» سخن میگوید؟
اگر قرار باشد هر فردی صرفاً با تکیه بر یک تریبون، خود را فراتر از سازوکارهای قانونی کشور بداند و برای عالیترین مقام اجرایی کشور تهدید صادر کند، اساساً فلسفه وجودی نهادهای رسمی چیست؟ در چنین منطقی دیگر نه دولت معنا دارد، نه مجلس، نه شورای عالی امنیت ملی و نه هیچ سازوکار قانونی دیگری. هرکس بلندتر فریاد زد، باید جای قانون و تصمیمگیری ملی را بگیرد.
نکته تأسفبارتر این است که برخی افراد حتی شأن و جایگاه تریبونی را که در اختیار دارند نیز فراموش کردهاند. مداحی صرفاً بلند کردن صدا و شورآفرینی نیست؛ مداحی.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();