به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، انجمن فیلم آمریکا سال ۱۹۶۸ سیستم سانسور را کنار گذاشت و سیستم درجه بندی را جایگزین کرد. انیستیتوی کالیفرنیا گروهی را برای درجهبندی فیلمها در نظر گرفت اما به کسی اجازه نمیداد از هویت آنها مطلع شوند.
اینمیان و پس از برپایی سیستم درجهبندی، صدای اعتراض سینماگران آمریکایی هم درآمد. برخی از کارگردانان زن میگفتند ممیزها و افرادی که به فیلمها درجه میدهند، نگاه مردسالارانه دارند و لذت جنس مذکر را در اولویت قرار میدهند نه لذت جنس مونث را!
ظاهرا ماجرای درجهبندی با وجود اینکه روشنفکرانه و دموکراسیمحورانه به نظر میرسد؛ مثل اینکه فیلم میتواند مورد قضاوت و درجهبندی قرار نگیرد اما اگر بخواهد بهطور عمومی اکران شود، باید درجه مشخصی بگیرد. فیلمی هم که کارگردانش، درجهبندی را قبول نکند، نمیتواند برای فیلمش تبلیغ کند. سینماگران آمریکایی میگویند ما اسم سانسورچیها یا همانهایی را که به فیلمهایمان درجه میدهند نمیدانیم و این اجحاف در حق ماست.
برخی دیگر از فیلمسازان و دستاندرکاران دیگر سینمای آمریکا هم میگویند «پدر و مادر افسانهای آمریکایی» که اینسیصحنه فیلمبرداری اعزام میشود تا از انجام تعهدات کارگردان به فیلمنامه تاییدشده مطمئن شود. وقتی هم فیلم ساخته شد، ابتدا در پنتاگون نمایش داده میشود و در صورت تایید، اکران عمومی میشود.
و به اینترتیب بود که تعداد زیادی فیلم جنگی در آمریکا ساخته نشد! و به قول سینماگران آمریکایی، «مردم نمیدونن چهچیزی رو نمیبینن!»
منتقدان آمریکایی به اینسیستم فیلمسازی جنگی که پنتاگون در آن دخیل است، آن را یکنوع ظریف از مغزشویی میخوانند و میگویند اینگونه بود مردم آمریکا طی ۵۰ سال تبدیل به آدمهای جنگطلب شدند.