زخم عمیق ۱۸ و ۱۹ دیماه ۱۴۰۴، تنها محصول طراحی پیچیده اتاقهای فکر تلآویو و واشنگتن نبود؛ بلکه میوه تلخ درختی بود که در خاک بیعملی مدیریتی و فرسایش معیشتی ریشه داده بود. جایی که استراتژیستهای دشمن با موجسواری بر گسلهای اقتصادی، نارضایتی برحق بازاریان را به بستری برای شبیخون هستههای تروریستی تبدیل کردند تا فاکتوری به سنگینی شهادت انسانهای بیگناه روی دست ملت بگذارند.
به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، امنیت ملی هرگز در خلأ شکل نمیگیرد؛ حقیقت کتمانناپذیر این است که مرزهای یک کشور پیش از آنکه در بیابانها جابهجا شوند، در میان ارقام تورم و سقوط ارزش پول ملی ترک برمیدارند. در وقایع سیاه دیماه، آنچه رخ داد یک رقیقشدگی امنیتی بود. وقتی شکاف طبقاتی به درهای عمیق میان حاکمیت و بدنه مولد جامعه تبدیل شد، حصار امنیت ملی معنای خود را از دست داد.
دشمن با درک این واقعیت که استیصال اقتصادی بهترین صیدگاه برای جاسوسان است، پروژهای را که در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه نیمهتمام مانده بود، به میانه راسته بازار و کوچههای شهر کشاند. در واقع، مهمات اصلی این نبرد نه در زرادخانههای بیگانه، بلکه در ناترازی تصمیماتی تولید شد که معیشت را برای مردم پیشبینیناپذیر کرده بود.
تلاقی خشم معیشتی و تروریسم نیابتی