با پیشرفت فناوری، گسترش اینترنت، نیاز سازمانها به سازگاری سریعتر با تغییرات و تجربه شیوههای تازه کاری باعث شد این تصویر سنتی بهتدریج تغییر کند. امروزه، دورکاری به یکی از گزینههای ایدهال در شیوه انجام کار در سازمانها تبدیل شده است.
واقعیت این است که سازمانها به دنبال مدلی هستند که هم بهرهوری را حفظ کند، هم هزینهها را کاهش دهد و هم امکان استفاده از نیروهای انسانی در موقعیتهای جغرافیایی مختلف را فراهم سازد. به همین جهت است که مدل دورکاری، بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است. در کنار حذف نیاز به حضور فیزیکی، دورکاری به طراحی درست ارتباطات، جلسات اداری، ابزارها و فرهنگ کاری بستگی دارد.
دورکاری به زبان ساده یعنی انجام وظایف شغلی خارج از محل فیزیکی ثابت سازمان، با تکیه بر ابزارهای ارتباطی، مدیریتی و دیجیتال. در این مدل، کارکنان میتوانند از خانه، فضای کار اشتراکی یا هر مکان دیگری وظایف خود را انجام دهند، بدون آنکه حضور دائم آنها در دفتر شرکت ضروری باشد.
البته دورکاری فقط به معنای «کار کردن از خانه» نیست. این مفهوم در عمل نوعی بازتعریف رابطه میان سازمان، نیروی کار، زمان و مکان فعالیت است. در مدل سنتی، حضور فیزیکی یکی از شاخصهای اصلی نظم و عملکرد به شمار میرود؛ اما در دورکاری، آنچه اهمیت بیشتری پیدا میکند، خروجی کار، کیفیت ارتباطات، روشن بودن مسئولیت هر فرد و ی کافی نیست و کارکنان باید برای استفاده درست از این ابزارها آموزش ببینند. بسیاری از سازمانها زمانی به نتیجه مطلوب میرسند که در کنار فراهم کردن زیرساخت فنی، به تاثیر آموزش در سازمان ها نیز توجه کنند. اگر کارکنان ندانند چگونه از ابزارهای ارتباطی و کاری استفاده کنند، این مدل بهدرستی اجرا نخواهد شد.
بدیهی است که امروزه، دورکاری به بخشی از روند کار در سازمانها تبدیل شده است. مدلی که میتواند هم به افزایش انعطافپذیری کمک کند و هم هزینهها و محدودیتهای جغرافیایی را کاهش دهد. از این سو، باید گفت که موفقیت در چنین مسیری، به تصمیمگیری آگاهانه و درک بالا از ظرفیت تیم نیاز دارد. آینده کار، بیش از هر چیز، به توان سازمانها در سازگار شدن با مدلهای جدید وابسته است و دورکاری یکی از مهمترین جلوههای این تغییر به شمار میرود.
انتهای رپرتاژ آگهی/