اروپا ایران را بهخاطر سانسور صحنههای نوشیدن الکل در سریالها، نظارت ساترا یا محدودیتهای رسانهای به نقض آزادی بیان متهم میکند؛ اما همان اروپا، همزمان روایت فلسطین، مخالفت با جنگ و نقد اسرائیل را از دانشگاهها، رسانهها و شبکههای اجتماعی خود حذف میکند. پرسش اینجاست: آزادی بیان یک اصل جهانی است یا امتیازی سیاسی برای همپیمانان؟
به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری آنا، آزادی بیان در گفتمان غربی، یکی از مقدسترین ارزشهای لیبرالدموکراسی معرفی میشود؛ اصلی که مرز نمیشناسد و همه انسانها بهطور برابر از آن برخوردارند. اما تجربه عملی سالهای اخیر – بهویژه در مواجهه با مسئله فلسطین – نشان داده که آزادی بیان در غرب، نه یک حق مطلق، بلکه مفهومی گزینشی، مشروط و سیاسیشده است. در چنین چارچوبی، برخی نظرات تشویق میشوند و برخی دیگر، بیسروصدا حذف.
ایران در روایت غرب؛ سانسورِ مرئی
غرب در مواجهه با ایران، معمولاً به مجموعهای از محدودیتهای فرهنگی و رسانهای اشاره میکند: سانسور مشروبات الکلی در تولیدات تصویری، محدودیتهای پوشش، یا نظارت نهادهایی مانند ساترا.