به گزارش خبگزاری آنا، دور دیگری از گفتوگوهای غیرمستقیم ایران و ایالات متحده در ژنو، در حالی برگزار شد که همزمان شاهد پیامهای مهم و متفاوت بودیم: یک پیام دیپلماتیک بود که از طرف دولت و تیم مذاکرهکننده ایران درباره «توافق بر اصول راهنما» ارسال شد و پیام دیگر را باید در بیانات صریح و هوشمندانه رهبر انقلاب جست که نشاندهنده بیاعتمادی عمیق تهران نسبت به نیت واقعی واشنگتن است. این دوگانه، نه تناقض، بلکه بازتاب یک راهبرد حسابشده در سیاست خارجی ایران است؛ راهبردی که مذاکره را ابزار میداند، نه هدف.
رهبر انقلاب با تأکید بر شکست تاریخی آمریکا در تغییر نظام سیاسی ایران و رد صریح «غنیسازی صفر»، عملاً چارچوب قرمز جمهوری اسلامی را دوباره تثبیت کرد. این موضعگیری در شرایطی مطرح شد که طرف آمریکایی، همزمان با حضور در مذاکرات، گزینه نظامی و فشار حداکثری را نیز روی میز نگه داشته است. تجربه خروج آمریکا از برجام در سال ۲۰۱۸، بیاعتمادی ساختاری ایران را تقویت کرده و باعث شده هرگونه دیپلماسی، از منظر تهران، صرفاً در سایه موازنه قدرت معنا یابد.
در سوی دیگر، اظهارات عباس عراقچی درباره «فضای سازنده» و «توافق بر اصول راهنما» نشان میدهد که ایران با وجود بدبینی راهبردی، پنجره دیپلماسی را نبسته است. اما این پنجره، باریک و مشروط است. تهران بهروشنی اعلام کرده که هدف از مذاکرات، صرفاً رفع تحریمها در قبال شفافیت هستهای است، نه ورود به یک معامله فرسایشی با دستورکارهای گسترده و مبهم.