نایب قهرمانی تیم مردان، تنها نقطه عطف تکواندو در ووشی بود؛ اما ناکامی کامل تیم زنان و رفتار جنجالی مهروز ساعی در کنار شیاپچانگ تا ماجرای نقره از دسترفته مهدی حاجموسایی و مدیریت پرانتقاد فدراسیون زیر نظر هادی ساعی، همه نشانههایی از بحرانی پنهان در ساختار تیمهای ملی تکواندو ایران است.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، بیستوهفتمین دوره مسابقات جهانی تکواندو در ووشی چین برای تیم ایران فرصتی بود تا میراث المپیک ۲۰۲۴ پاریس را تداوم بخشد. تیمی که در پاریس با چهار ورزشکار، چهار مدال کسب کرده بود و عملکرد درخشانش تمام زشتیهای یک سال اخیر را پوشانده بود.
تیم ایران متشکل از قهرمانان المپیکی و جوانان مستعد، با هدایت مجید افلاکی در بخش مردان و مهروز ساعی در بخش زنان به میدان رفت، اما نتیجه، نه درخشش که زنگ هشدار بود؛ مدالهایی کمتر از انتظار و عملکردی پایینتر از استاندارد جهانی، آن هم در شرایطی که فدراسیون «نسل طلایی المپیکی» خود را راهی این میدان کرده بود.
تیم مردان؛ نایب قهرمانی با شوک حذف قهرمانها
در بخش مردان، ابوالفضل زندی با کسب مدال طلا در وزن ۵۸- کیلوگرم تنها نقطه روشن کاروان ایران>ووشی، زنگ هشدار پیش از لسآنجلس
اگرچه طلای ابوالفضل زندی مانع از شکست مطلق شد، اما در مقیاس کلی، نتیجه ووشی یک پسرفت جدی برای تکواندوی ایران محسوب میشود. تیمی که قرار بود نماد نسل طلایی باشد، امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازسازی است. از ساختار مدیریتی فدراسیون به رهبری هادی ساعی و شیوه رهبری تیم مردان توسط مجید افلاکی که چشم و گوش خود را به سکوها دوخته بود تا تیم زنان به رهبری مهروز ساعی که از قهرمانان المپیک بازنده ساخت؛ این مسیر تا المپیک ۲۰۲۸ لسآنجلس اگر بدون تغییر در تفکر فنی و مدیریتی باشد، چشمانداز روشنی ندارد.