ایمنی ساختمانها در تهران، مسئلهای ناگهانی یا تازه نیست، بحرانی است که به تدریج و در سکوت شکل گرفت و سالها در لایههای پنهان شهر انباشته شد.
جوان آنلاین: اگر امروز از کنار هر هزار ساختمان تهران عبور کنید، احتمالاً چند ده تای آنها ایمن نیستند. شهری که روزانه میلیونها نفر را زیر سقفهایی فرسوده و پرخطر جا میدهد، هنوز هم با میراثی زندگی میکند که دیماه ۱۳۹۵ در پلاسکو خود را به خشنترین شکل ممکن نشان داد. حادثهای که یک ساختمان را فرو نریخت، بلکه پرده از بحرانی برداشت که سالها نادیده گرفته شدهبود.
ایمنی ساختمانها در تهران، مسئلهای ناگهانی یا تازه نیست، بحرانی است که به تدریج و در سکوت شکل گرفت و سالها در لایههای پنهان شهر انباشته شد. ساختمانهایی که یا از ابتدا بدون رعایت استانداردهای ایمنی قد علم کردند یا در گذر زمان، به سازههایی فرسوده و پرریسک تبدیل شدند. با این حال، همین ساختمانها، هنوز محل کار، خرید و رفتوآمد میلیونها شهروند هستند؛ و مشخص نیست چه زمانی حادثهای شبیه پلاسکو دوباره رخ دهد، حادثهای که ۹ سال از آن میگذرد، اما شوک آن هنوز از ذهن شهر پاک نشده و هر خبر آتشسوزی یا ریزش ساختمانی، یاد آن را زنده میکند.
حادثهای تلخ و درسی گران!
برای شهروندان، نخستین مواجهه جدی با این واقعیت تلخ، زمستان ۱۳۹۵ رقم خورد، یعنی روزی که ساختمان پلاسکو، یکی از قدیمیترین مراکز تجاری پایتخت، در پی آتشسوزی فروریخت. فروپاشی پلاسکو تنها به معنای نابودی یک سازه قدیمی نبود، این حادثه، اعتماد عمومی به ایمنی ساختمانهای شهری را متزلزل کرد و سؤالی مهم را پیش روی مدیریت شهری گذاشت، اینکه آیا پلاسکو یک استثنا بود یا نمادی از بحرانی گستردهتر که سالها نادیده گرفته شدهاست؟!