صبح پاییزی که آفتاب با شرم از پشت شیشههای حسینیه امام خمینی(ره) سرک میکشید، دلها با شوقی وصفناشدنی گرد آمده بودند. گویی نسیم همدلی از کوچههای دل مردم گذشته بود و همه را به این خانهی نور کشانده بود؛ خانهای که دیوارهایش بوی ایمان میداد و سقفش سایهی دعای مادران شهید را بر سر داشت.
به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری دانشجو ؛ صبح پاییزی که آفتاب با شرم از پشت شیشههای حسینیه امام خمینی(ره) سرک میکشید، دلها با شوقی وصفناشدنی گرد آمده بودند. گویی نسیم همدلی از کوچههای دل مردم گذشته بود و همه را به این خانهی نور کشانده بود؛ خانهای که دیوارهایش بوی ایمان میداد و سقفش سایهی دعای مادران شهید را بر سر داشت.
شوق دیدار، حسرت وصال