به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، در فضای پیچیده و گرگومیش دیپلماسی فعلی، جریانی در غرب با هدایت تندروهای واشنگتن سعی دارد آرایش نظامی در منطقه و جابهجایی ناوها را به عنوان اهرم فشار اصلی بر میز مذاکره تحمیل کند. اما واقعیتهای میدانی، روایت متفاوتی را بازگو میکنند. تهران این بار با یک دکترین دووجهی و هوشمندانه وارد کارزار شده است؛ پیوند زدن بنیه دفاعی به منطق فنی. اگر به ادبیات حاکم بر این روزهای دستگاه سیاست خارجی نگاه کنیم، نشانی از عقبنشینی در برابر تهدیدهای موسوم به آخر هفته دیده نمیشود. برعکس، نوعی اعتمادبهنفس استراتژیک در رگهای این ساختار جریان دارد که ریشه در یک درک عمیق تاریخی دارد. این اعتمادبهنفس ناشی از عبور ایران از گردنههای سخت تحریمی در دهههای گذشته است که باعث شده تحریمهای جدید دیگر کارکرد فلجکننده سابق را نداشته باشند.
تثبیت دانش بومی
برنامه هستهای ایران دیگر فقط یک سازه فیزیکی یا مجموعهای از سانتریفیوژها نیست که با بمب یا حملات سایبری نابود شود؛ این برنامه در واقع یک دانش بومی است که طی سالها مجاهدت علمی شکل گرفته است. این یعنی ایران از مرحله تهدیدپذیری فنی عبور کرده و به مرحله تثبیت نخبگانی رسیده است. حتی در صورت تخریب فیزیکی تاسیسات، دانش فنی در ذهن دانشمندان ایرانی نهادینه شده و قدرت بازسازی سریع را به کشور میدهد؛ موضوعی که غرب به خوبی از آن آگاه است و به همین دلیل گزینههای نظامی را عملاً ناکارآمد میبیند.