به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، واقعیتهای سیاسی حاکم بر روابط ایران و ایالات متحده در سالهای اخیر نشاندهنده یک شکاف عمیق میان ادعاهای رسانهای و اهداف پنهان امنیتی است. دستگاه دیپلماسی آمریکا همواره تلاش کرده تا میان دو پرونده کاملاً مجزای مذاکره و اقدام نظامی یک رابطه مستقیم و علیتی برقرار کند، به این معنا که تنها راه جلوگیری از جنگ، تن دادن به خواستههای حداکثری در پشت میز مذاکره است. اما تحلیل دقیق دادههای امنیتی و بررسی رفتار دولتمردان آمریکایی، به ویژه پس از جنگ تحمیلی دوم، بطلان این گزاره را ثابت میکند.
تصمیم برای حمله نظامی در اتاقهای فکر امنیت ملی آمریکا، تابعی از پیشرفت یا شکست مذاکرات نیست، بلکه صرفاً به برآورد آنها از قدرت پاسخگویی متقابل و هزینه جانی نیروهایشان بستگی دارد. در واقع، اگر واشنگتن حس کند که میتواند با هزینهای پایدار به اهداف خود برسد، حتی در میانه گرمترین گفتوگوهای دیپلماتیک نیز از ابزار نظامی استفاده خواهد کرد.